W jakim wymiarze przysługuje urlop pracownikom zatrudnionym w agencji pracy tymczasowej

Zasady udzielania urlopu wypoczynkowego dla pracowników tymczasowych uregulowane są w ustawie z 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Jest to regulacja szczególna w stosunku do kodeksu pracy, zatem zastosowanie będą miały w pierwszej kolejności przepisy ustawy. Pomimo że pracownik wykonuje pracę na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy użytkownika, to jednak stroną zatrudniającą jest agencja pracy tymczasowej. Co do zasady to agencja, jako strona stosunku pracy, udziela pracownikowi tymczasowemu urlopu wypoczynkowego. Przed zawarciem umowy o pracę agencja pracy tymczasowej może uzgodnić z pracodawcą użytkownikiem, czy pracownik będzie mógł wykorzystać urlop wypoczynkowy oraz może ustalić tryb udzielenia tego urlopu. O ustaleniach tych pracownik powinien być zawiadomiony jeszcze przed zawarciem umowy o pracę. Uregulowanie to stawia pracowników tymczasowych w niekorzystnej sytuacji, albowiem mogą być oni pozbawieni prawa do urlopu i przysługiwać im będzie jedynie ekwiwalent pieniężny.

Przepisy chronią tylko pracowników tymczasowych, których okres zatrudnienia u danego pracodawcy obejmuje co najmniej sześć miesięcy. Pracodawca użytkownik obowiązany jest umożliwić takiemu pracownikowi wykorzystanie urlopu wypoczynkowego w terminie z nim uzgodnionym. Radosław C. może zatem wnioskować o udzielenie mu urlopu bezpośrednio do pracodawcy użytkownika.

Ustawa o zatrudnianiu pracowników tymczasowych reguluje wymiar urlopu w sposób odmienny od kodeksu pracy. Podczas gdy zwykły pracownik nabywa prawo do urlopu w pełnym wymiarze (20 albo 26 dni) już 1 stycznia każdego roku, to pracownikowi tymczasowemu przysługują dwa dni urlopu za każdy miesiąc pozostawania w dyspozycji pracodawcy użytkownika. W razie zatrudnienia trwającego krócej niż miesiąc pracownik wcale nie nabędzie prawa do urlopu.

Ustawa nie wymaga ciągłości terminu miesięcznego zatrudnienia, zatem przez miesiąc należy rozumieć 30 dni (art. 114 k.c. w związku z art. 300 k.p. i art. 5 ustawy). Jeżeli więc pracownik zatrudniony był w lutym (przez 28 dni), a następnie miał przerwę w zatrudnieniu do 1 kwietnia, to nabędzie prawo do urlopu 2 kwietnia, tj. po upływie 30 dni kalendarzowych pozostawania w dyspozycji pracodawcy. Od wymaganego okresu 30 dni nie należy odliczać dni wolnych od pracy (np. sobót i niedziel).

Ponadto, odmiennie niż w kodeksie pracy, wymiar urlopu pracownika tymczasowego jest niezależny od wymiaru czasu pracy. Oznacza to, że nawet pracownik zatrudniony na pół etatu nabędzie prawo do dwóch dni urlopu za każdy miesiąc pracy. Ustawa nie przejęła z kodeksu pracy zasady, iż jeden dzień urlopu odpowiada ośmiu godzinom pracy (art. 154² k.p.). Pracownikom tymczasowym urlopu udziela się zatem w dniach niezależnie od dobowego wymiaru czasu pracy.

Jeżeli więc Radosław C. przepracował dopiero trzy miesiące, to z upływem 90 dni uzyskał prawo do sześciu dni urlopu wypoczynkowego. Z każdym kolejnym miesiącem pracy uzyska on prawo do kolejnych dwóch dni urlopu. Należy więc przyznać rację jego pracodawcy, który odmówił udzielenia urlopu w wymiarze dziesięciu dni. Powinien on udzielić pracownikowi sześciu dni urlopu wypoczynkowego w terminie z nim uzgodnionym.

Pracodawca użytkownik nie miał natomiast prawa odmówić pracownikowi udzielenia urlopu na żądanie. Do pracowników tymczasowych zatrudnionych na co najmniej sześć miesięcy stosujemy art. 167² k.p. Pracodawca jest więc obowiązany udzielić pracownikowi na jego żądanie i w terminie przez niego wskazanym nie więcej niż cztery dni urlopu w każdym roku kalendarzowym.

@RY1@i02/2009/217/i02.2009.217.168.002b.001.jpg@RY2@

Joanna Klimowicz, ekspert z zakresu prawa pracy

ekspert z zakresu prawa pracy

Podstawa prawna

Art. 167² ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).

Art. 10 i art. 17 ustawy z 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz.U. nr 166, poz. 1608 z późn. zm.).