Czy podwyższać minimalną ilość pracy nakładczej

radca prawny

Nie. Nakładca nie jest pracodawcą, a wykonawca pracownikiem. Wykonawcy przysługują tylko te uprawnienia, które zostały wskazane w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą, a nie wszystkie uprawnienia pracownicze.

Umowa o pracę nakładczą powinna zostać zawarta na piśmie, z określeniem rodzaju umowy i jej podstawowych warunków, a w szczególności rodzaju pracy i terminu jej rozpoczęcia oraz zasad wynagradzania. W umowie strony określają także minimalną miesięczną ilość pracy, której wykonanie należy do obowiązków wykonawcy. Zgodnie z rozporządzeniem minimalna ilość pracy powinna być ustalona tak, aby jej wykonanie zapewniało uzyskanie co najmniej 50 proc. najniższego określonego przez ministra pracy i polityki socjalnej na podstawie art. 77⁴ pkt. 1 kodeksu pracy. Jeżeli zaś praca nakładcza stanowi dla wykonawcy wyłączne lub główne źródło utrzymania, ilość pracy powinna być tak ustalona, aby jej wykonanie zapewniało uzyskanie wynagrodzenia nie mniejszego od najniższego wynagrodzenia. Do tak rozumianego najniższego wynagrodzenia odwołują się również inne przepisy rozporządzenia. Wykonawcy uzyskującemu z tytułu pracy nakładczej wynagrodzenie w wysokości co najmniej 50 proc. najniższego wynagrodzenia, przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego. Okres pracy nakładczej, w którym wykonawca uzyskiwał wynagrodzenie w wysokości co najmniej 50 proc najniższego wynagrodzenia obowiązującego w tym czasie, wlicza się do okresu zatrudnienia w ramach stosunku pracy - w zakresie uprawnień wynikających z tego stosunku.

Art. 77⁴ par. 1 k.p., uprawniający ministra pracy do określenia najniższego wynagrodzenia, został jednak skreślony przez art. 11 pkt. 3 ustawy z 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Weszła ona w życie 1 stycznia 2003 r. Zgodnie z art. 25 tej ustawy, ilekroć w przepisach prawa jest mowa o najniższym wynagrodzeniu za pracę pracowników przez odwołanie się do odrębnych przepisów lub do kodeksu pracy albo przez wskazanie ministra pracy i polityki socjalnej, ministra pracy i polityki społecznej lub ministra właściwego do spraw pracy jako zobowiązanego do ustalania takiego wynagrodzenia na podstawie odrębnych przepisów lub kodeksu pracy, oznacza to kwotę 760 zł.

W takiej sytuacji przyjmuje się, że najniższe wynagrodzenie, o którym mowa w rozporządzeniu w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą, stanowi kwotę 760 zł (por. np. Lena Krysińska-Wnuk, Meritum Prawo Pracy 2007, str. 188). Należy odróżnić je od minimalnego wynagrodzenia za pracę wynoszącego obecnie 1317 zł, a od 1 stycznia 2011 r. - 1386 zł.

W przypadku, gdy umowa o pracę nakładczą ustala minimalną miesięczną ilość pracy w ten sposób, że jej wykonanie zapewnia wynagrodzenie w kwocie 1317 zł, nie narusza ona zatem wymogów wynikających z rozporządzenia. Strony nie mają więc obowiązku modyfikowania jej treści.

par. 1-3, par. 14, par. 32 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 31 grudnia 1975 r. w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą (Dz.U. z 1976 r., nr 3, poz. 19 z późn.zm.), art. 25 ustawy z 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. nr 200, poz. 1679 z późn.zm.).