Kiedy wynagrodzenie podlega ograniczeniu

Pobieranie renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy nie pozbawia pracownika prawa do wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. W powyższej sytuacji nie stosuje się bowiem zasady, że wynagrodzenie to powinno być pomniejszone o okres uzyskiwania świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Odnosząc tę zasadę do pracownika żądającego wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, można przyjąć, że wynagrodzenie nie przysługuje za okres pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego. Gdyby pracownik, z którym rozwiązano umowę o pracę z naruszeniem prawa pozostawał w stosunku pracy, nie zachowałby prawa do wynagrodzenia w okresie, za który przyznano mu prawo do powyższych świadczeń wobec nieświadczenia pracy z powodu czasowej niezdolności do pracy. Jednak zastąpienie prawa do wynagrodzenia prawem do zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego występuje tylko wówczas, gdy pracownik wystąpił o nie i w związku z tym nie mógł wykonywać pracy. Natomiast sama niezdolność do pracy z powodu choroby nie pozbawia pracownika prawa do wynagrodzenia, jeżeli pracownik świadczy pracę. Zasady, że pracownik nie może pobierać jednocześnie wynagrodzenia za pracę i świadczeń z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego, nie stosuje się w sytuacji, gdy pracownik nabywa prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy. Prawo to może być bowiem przyznane w czasie trwania stosunku pracy. Okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy jest okresem, w którym pracownik pozostający w stosunku pracy zachowuje prawo do wynagrodzenia. Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, o którym stanowi art. 47 k.p., przysługuje więc za okres, w którym pracownik pobiera rentę z tytułu niezdolności do pracy.

Leszek Jaworski

ekspert z zakresu prawa pracy

Art. 47 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).