Czy wypłacić pensję osobie, która nie rozpoczęła pracy

Pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku (art. 229 par. 4 kodeksu pracy; dalej: k.p.). W przypadku gdy zaświadczenie lekarskie stwierdza, iż pracownik nie jest zdolny do wykonywania pracy określonej w umowie o pracę, w przypadku gdy umowa została zawarta na czas nieokreślony, istnieją podstawy do rozwiązania umowy przez pracodawcę w drodze wypowiedzenia. Potwierdza to orzecznictwo Sądu Najwyższego.

Jak stwierdził SN w uzasadnieniu do wyroku z 12 stycznia 1998 r., sygn. akt I PKN 466/97 (OSNP 1998/23/677): "(...) istnienie przeciwwskazań lekarskich do wykonywania pracy na określonym stanowisku jest uzasadnioną przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę". W okresie wypowiedzenia pracownik powinien być zwolniony z obowiązku świadczenia pracy i w takim przypadku nie przysługuje mu wynagrodzenie, gdyż - zgodnie z art. 80 k.p. - należy się ono pracownikowi za pracę wykonaną. Nie ma znaczenia przy tym, że strony zawarły umowę 1 września, a moment rozpoczęcia pracy określiły na 1 października.

Takiej możliwości nie ma w przypadku, którego dotyczy pytanie, ponieważ umowa została zawarta na czas określony, a strony nie przewidziały możliwości wcześniejszego jej rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem zgodnie z art. 33 k.p. Wydaje się, iż jedyną możliwością jest rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron. Sytuacja, o jakiej mowa, nie została przewidziana i opisana w kodeksie pracy.

Należy w związku z tym jednak pamiętać, iż w sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego (dalej: k.c.), jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy (art. 300 k.p.). Umowa o świadczenie niemożliwe jest nieważna, zgodnie z art. 387 par. 1 k.c.

Można zatem próbować bronić stanowiska, iż zawarta umowa o pracę jest nieważna, gdyż od samego początku nie było możliwe świadczenie przez pracownika pracy określonej w umowie o pracę na rzecz pracodawcy. Wykonywanie tak określonej pracy było jednak celem stron, bez którego nie zawarłyby one umowy o pracę tej treści. Stanowisko to w mojej ocenie jest słuszne i nie jest sprzeczne z przepisami kodeksu pracy. Można wystąpić do sądu z pozwem o ustalenie nieważności umowy, zgodnie z art. 189 kodeksu postępowania cywilnego.

@RY1@i02/2013/220/i02.2013.220.21700090a.802.jpg@RY2@

Piotr Foitzik adwokat w kancelarii prawnej Chałas i Wspólnicy

Piotr Foitzik

adwokat w kancelarii prawnej Chałas i Wspólnicy

Podstawa prawna

Art. 33, 80, art. 229 par. 4 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).

Art. 387 par. 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.).

Art. 189 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 z późn. zm.).