Pojawienie się w pracy po chorobie nie zawsze chroni przed zwolnieniem

@RY1@i02/2013/066/i02.2013.066.18300080c.802.jpg@RY2@

Arkadiusz Sobczyk, radca prawny, Kancelaria Prawna Sobczyk i Współpracownicy

Rozwiązanie z pracownikiem umowy bez wypowiedzenia może nastąpić z powodu jego dłuższej nieobecności spowodowanej niezdolnością do pracy wskutek choroby. Zakaz rozwiązania kontraktu z tego powodu obowiązuje pracodawcę od momentu, kiedy zatrudniony stawi się do pracy w związku z ustaniem przyczyny swojej nieobecności (art. 53 par. 3 k.p.).

Cytowany przepis przewiduje ochronę stosunku pracy osoby, która po okresie długotrwałej absencji chorobowej zgłosi swoją gotowość do wykonywania obowiązków oraz będzie zdolna do ich świadczenia. W konsekwencji ochrona przed rozwiązaniem umowy nie rozciąga się na sytuacje, w których pracownik zgłosił wprawdzie gotowość do pracy, ale nie jest do niej zdolny, bądź odwrotnie - może wykonywać obowiązki, ale nie objawił tego pracodawcy (por. wyr. SN z 21 września 2012 r., sygn. akt II PK 51/12).

Zachowanie ochrony uzależnione jest zatem w pierwszej kolejności od zgłoszenia przez zatrudnionego gotowości do podjęcia pracy. Wówczas pracodawca zobowiązany jest skierować pracownika do lekarza, który przeprowadzając badania kontrolne, ostatecznie określa, czy zatrudniony odzyskał zdolność do wykonywania swoich obowiązków, wydając orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na określonym stanowisku.

Odnośnie obowiązków pracownika w tym zakresie, niepoddanie się przez niego wymaganym badaniom lekarskim uchyla ochronę wynikającą z art. 53 par. 3 k.p. Sam zamiar podjęcia pracy nie wystarcza do przyjęcia, że zatrudniony był w gotowości do niej, jeżeli nie miał równocześnie zdolności do urzeczywistnienia owego zamiaru (por. wyr. SN z 16 grudnia 1999, sygn. akt I PKN 415/99). Jeśli pracownik nie podda się badaniom, na które skierował go pracodawca, może zostać zwolniony na podstawie art. 53 par. 1 pkt 1 k.p.

Not. LG