2552 zł pensji dla praktykanta

Firmy (osoby prawne i fizyczne prowadzące działalność gospodarczą) będą mogły przyjmować na praktykę absolwentów szkół ponadgimnazjalnych lub uczelni. Praktykantami będą mogli być także absolwenci posiadający świadectwo ukończenia szkoły za granicą, jeżeli zostanie ono uznane za równorzędne świadectwu ukończenia polskiej szkoły ponadgimnazjalnej. Tylko młodzi ludzie będą mogli odbywać praktykę. W dniu jej rozpoczęcia nie mogą mieć więcej niż 30 lat. Takie nowe rozwiązania zawarte są w ustawie o praktykach absolwenckich, która obecnie znajduje się w Senacie.

Praktykanci będą mogli odbywać praktykę w firmie za darmo albo za maksymalnie dwie płace minimalne, czyli 2552 zł.

Praktyka w tej samej firmie będzie mogła trwać najwyżej przez trzy miesiące. Także, gdy jest odbywana kilka razy z przerwami. Na przykład, pierwszy raz przez miesiąc, następnie po upływie miesięcznej przerwy przez dwa miesiące. Jednak nic nie stoi na przeszkodzie, żeby osoba, która ukończyła praktykę, rozpoczęła ją w innej firmie.

Praktykant, zanim podejmie pracę, musi podpisać umowę z firmą, która określi zawód lub stanowisko pracy, w ramach którego będzie uzyskiwał doświadczenie i nabywał umiejętności praktyczne. Ponadto musi być w niej sprecyzowany okres odbywania praktyki, tygodniowy wymiar czasu pracy i kwota pensji, jeśli praktyka ma być odbywana odpłatnie.

Umowa między firmą a praktykantem nie jest umową o pracę. Jest to umowa o praktykę.

Zarówno firma, jak i praktykant mogą rozwiązać umowę w formie pisemnej. Nie jest dopuszczalne ustne rozwiązanie umowy, np. w trakcie rozmowy telefonicznej. Umowa może być rozwiązana przez strony w każdym czasie, jeśli praktyka jest odbywana nieodpłatnie. Natomiast musi być zachowany siedmiodniowy termin wypowiedzenia, jeśli praktyka jest odpłatna.

Do umowy o praktykę absolwencką stosuje się tylko kilka przepisów kodeksu pracy, tj. o: zakazie dyskryminacji, pracy niebezpiecznej dla zdrowia i czasie pracy. Zakazują one pracodawcy nierównego traktowania praktykanta i zbyt długiej pracy w ciągu dnia. Praktykant nie może być w firmie dyskryminowany albo traktowany gorzej niż inni pracownicy. Nie będzie mógł pracować dłużej niż osiem godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w tygodniu w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym czterech miesięcy. Jego tygodniowy czas pracy łącznie z godzinami nadliczbowymi nie może przekraczać przeciętnie 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym. Praktykantowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Jeśli dobowy wymiar czasu pracy praktykanta będzie wynosił co najmniej sześć godzin, będzie on miał prawo, tak jak każdy pracownik, do przerwy w pracy trwającej co najmniej 15 minut, wliczanej do czasu pracy.

Praktykant może pracować osiem godzin w nocy, czyli między 21 a 7 rano.

Ponadto praktykant nie może wykonywać pracy szczególnie niebezpiecznej w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 237¹⁵ ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, czyli np. pracy przy wytwarzaniu i przerobie arsenu oraz jego związków, przy produkcji wyrobów włókienniczych, w trakcie stosowania rtęci i jej związków.

Firma musi zapewnić praktykantowi bezpieczne i higieniczne warunki odbywania praktyki i środki ochrony indywidualnej wtedy, gdy są one konieczne, żeby wykonywać pracę.

Podmiot przyjmujący na praktykę, na wniosek praktykanta, jest obowiązany wystawić na piśmie zaświadczenie o rodzaju wykonywanej przez niego pracy i umiejętnościach nabytych w czasie praktyki.

Praktykant nie będzie podlegał ubezpieczeniom społecznym ani zdrowotnemu. Będą mu jednak przysługiwały świadczenia z ustawy z 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach (Dz.U. nr 199, poz. 1674 z późn. zm.).