Wysokość odpraw przy zwolnieniach grupowych może być wyższa niż w ustawie

Syndyk masy upadłości firmy wniósł powództwo do sądu I instancji przeciwko Witoldowi F., Barbarze S., Reginie D. i Reginie N. o zasądzenie odpowiednio kwot: 27 tys. zł, 7,9 tys. zł, 3,2 tys. zł, 3,2 tys. zł z tytułu nienależnie pobranych kwot odprawy. Argumentował to tym, że pracownikom zostały wypłacone wyższe odprawy niż maksymalne przewidziane w art. 8 ust. 4 ustawy o zwolnieniach grupowych w wyniku przedłożenia syndykowi uzupełniającej listy płac.

Sporne sumy

Sporne sumy wynikały z różnicy kwoty określonej w porozumieniu zawartym na podstawie art. 3 tej ustawy między związkami zawodowymi, syndykiem a limitowaną wysokością odpraw wynikającą z art. 8 ust. 4 tej ustawy. Z kolei pracownicy wnieśli o oddalenie powództw w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew argumentowali, że w porozumieniu strony określiły w sposób korzystniejszy, niż wynika to z ustawy, wysokość odpraw w związku ze zwolnieniami grupowymi, a wypłata kwot nastąpiła na podstawie przelewu i listy płac zatwierdzonych przez syndyka.

W ocenie sądu I instancji, jeśli sprawa wysokości odpraw była określona w porozumieniu, to nie mógł mieć do niej zastosowania art. 8 ust. 4 ustawy o zwolnieniach grupowych, który ingerował w ich wysokość. Przepisy tej ustawy mają zastosowanie tylko w sprawach nieuregulowanych tym porozumieniem, a do takich nie należała kwestia wysokości odpraw.

Oddalone żądania

Sąd oddalił żądania syndyka, który wniósł apelację do sądu II instancji. Ten uznał, że porozumienie w tej sprawie zostało zawarte ze związkami zawodowymi na podstawie ustawy i jest źródłem prawa pracy w rozumieniu art. 9 par. 1 kodeksu pracy, które obowiązuje pracodawcę. Zdaniem sądu w momencie podpisywania porozumienia odprawy nie były roszczeniami spornymi. Według niego, gdyby wolą stron było przyznanie odpraw na poziomie ustawowym, z ograniczeniem do 15-krotności minimalnego wynagrodzenia za pracę, to zapisywanie tego w porozumieniu byłoby zbędne. Sąd II instancji oddalił więc apelację syndyka, który wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego.

Ten uznał, że zgodnie z art. 8 ust. 4 ustawy o zwolnieniach grupowych wysokość odprawy pieniężnej nie może przekraczać kwoty 15-krotnego minimalnego wynagrodzenia za pracę, obowiązującego w dniu rozwiązania stosunku pracy. W jego ocenie ograniczenie wysokości odpraw zawarte w ustawie nie jest jednak przeszkodą uniemożliwiającą wypłacenie odpraw w wysokości przekraczającej wspomnianą kwotę, jeśli zawarte zostało porozumienie zbiorowe lub kwestia ta została uregulowana w umowach o pracę.

Ważne

Ograniczenie wysokości odpraw zawarte w ustawie nie jest przeszkodą uniemożliwiającą wypłacenie odpraw w wysokości przekraczającej wspomnianą kwotę, jeśli zawarte zostało porozumienie zbiorowe lub kwestia ta została uregulowana w umowach o pracę

Artur Radwan

Podstawa prawna

Art. 8 ust. 4 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U. nr 90, poz. 844 z późn. zm.).