Za niezgodnie z prawem rozwiązanie przez pracodawcę umowy zawartej na czas określony pracownikowi przysługuje tylko odszkodowanie

TEZA:

Wypowiedzenie umowy o pracę na czas określony niezgodnie z przepisami o wypowiadaniu tych umów nie stwarza po stronie pracownika roszczenia o uznanie tego wypowiedzenia za nieuzasadnione ani o przywrócenie do pracy.

STAN FAKTYCZNY:

Pracownik był zatrudniony u pozwanego na podstawie umowy o pracę na czas określony na stanowisku pełnomocnika prezydenta ds. rozliczeń inwestycji miejskich. Strony nie przewidziały dopuszczalności wcześniejszego rozwiązania umowy za dwutygodniowym wypowiedzeniem. 5 czerwca 2007 r. pracodawca złożył pracownikowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia. Jako przyczynę pracodawca podał zmianę struktury organizacyjnej urzędu - reorganizacja związana z likwidacją stanowisk. W nowym regulaminie organizacyjnym obowiązującym od 15 grudnia 2006 r. nie było już stanowiska pełnomocnika. Od tej decyzji pracownik odwołał się do sądu rejonowego. Ten wskazał, że w dacie wypowiedzenia pracownik był już objęty szczególną ochroną przewidzianą w art. 39 k.p., gdyż miał ukończone 61 lat, a z chwilą ukończenia 65 lat uzyskałby prawo do emerytury.

Likwidacja stanowiska pracy pracownika uprawniała pracodawcę jedynie do wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy. Sąd rejonowy zasądził od urzędu miasta 15,6 tys. zł odszkodowania, ale nie przywrócił go do pracy. Od tego wyroku pracownik odwołał się do sądu okręgowego, który oddalił jego apelację.

Następnie pracownik wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego. Skarga została oddalona.

Z UZASADNIENIA:

Rola ustawodawcy w limitowaniu roszczeń przysługujących pracownikowi w przypadku rozwiązania umów o pracę wskazuje, że pracownik po rozwiązaniu umowy o pracę na czas określony, poza sytuacją z art. 50 par. 5 k.p., nie ma roszczeń alternatywnych, lecz wyłącznie o odszkodowanie na podstawie art. 50 par. 3 k.p. Prowadzi to do wniosku, że wyrażenie z art. 477¹ k.p.c. o przysługujących pracownikowi alternatywnie roszczeniach obejmuje tylko roszczenia wyraźnie określone przez ustawodawcę.

Sąd pracy może orzekać o roszczeniu alternatywnym, nawet niezgłoszonym, któremu nadano wyraźnie taką treść i charakter w ustawie. W zaistniałej sytuacji sąd pracy może orzekać tylko w ramach zakreślonych przez ustawodawcę, co jedynie potwierdza konkluzję, że przysługujące pracownikowi roszczenia alternatywne to tylko te, które ustawodawca określił tak w prawie materialnym.

WAŻNE WYJAŚNIENIA:

Zasady dochodzenia szkód wyrządzonych przez niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy określone zostały w kodeksie pracy. Jest to regulacja wyczerpująca i różniąca się w wielu elementach od unormowań prawa cywilnego. Uwzględnia ona specyfikę stosunków pracy i szczególne potrzeby wynikające ze swoistego wyważenia interesów pracownika i pracodawcy.