Autopromocja
Dziennik Gazeta Prawana logo
Prawo pracy

Czy podróże tzw. pracowników mobilnych stanowią podróże służbowe

14 października 2009
Ten tekst przeczytasz w 2 minuty

Kierowcy i inni tzw. pracownicy mobilni zwykle wykonują swoje obowiązki służbowe, przemieszczając się na określonym obszarze geograficznym. Czy pracownik, świadcząc taką pracę, odbywa podróże służbowe?

@RY1@i02/2009/201/i02.2009.201.183.006d.001.jpg@RY2@

Arkadiusz Sobczyk, radca prawny, Kancelaria Prawna Sobczyk i Wspólnicy w Krakowie

W przypadku pracownika pracującego w warunkach stałego przemieszczania się miejsce wykonywania jego pracy może zostać określone poprzez wskazanie w umowie o pracę pewnego obszaru geograficznego, na którym będzie się on poruszał ze względu na rodzaj swej pracy. Przy ocenie, czy taki pracownik, wykonując umówiony rodzaj pracy, znajduje się w podróży służbowej, istotna jest interpretacja art. 775 par. 1 k.p. w zakresie użytego w nim sformułowania zadanie służbowe. Niewątpliwie przepis ten odnosi się jedynie do zadania rozumianego jako zdarzenie incydentalne w stosunku do pracy wykonywanej zwykle w ramach stosunku pracy. Jednocześnie sformułowanie to wskazuje na tymczasowy i krótkotrwały charakter podróży służbowej.

Pracownicy mobilni, których przedmiotem zobowiązania wobec pracodawcy jest wykonywanie pracy na określonym obszarze, świadcząc na co dzień pracę na wskazanym terenie, nie wykonują zadania związanego z oddelegowaniem poza miejsce pracy. Ten sam charakter zatrudnienia tej grupy pracowników wymusza nieustanne przebywanie w trasie. Podróż zatem nie stanowi u nich zjawiska wyjątkowego, lecz jest normalnym wykonywaniem obowiązków pracowniczych.

Z tego względu SN przyjął, iż odbywanie przez kierowcę transportu międzynarodowego podróży w ramach wykonywania umówionej pracy i na obszarze określonym w umowie jako miejsce świadczenia pracy nie stanowi podróży służbowej w rozumieniu art. 775 par. 1 k.p. (uchwała SN z 19 listopada 2008 r., II PZP 11/08, OSNP 2009/13-14/166).

WSA w Poznaniu w wyroku z 6 lutego 2009 r. (I SA/Po 1312/08) wyraził odmienny pogląd. Trudno jednakże na tej podstawie wywieść konkretny wniosek z uwagi na to, iż wyrok ten zapadł stosunkowo szybko po wydaniu tej uchwały, a sąd najprawdopodobniej nie znał jeszcze jej uzasadnienia. Również brak fundamentalnej sprzeczności pomiędzy wyrażonymi stanowiskami powoduje, że trudno uznać, by pogląd ten rzeczywiście wnosił nową jakość.

Arkadiusz Sobczyk

radca prawny, Kancelaria Prawna Sobczyk i Wspólnicy w Krakowie

Dziękujemy za przeczytanie artykułu!
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.

Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.