Czy dyscyplinarnie zwolnionemu przysługuje trzynastka

Z pracownikiem zatrudnionym w urzędzie gminy został we wrześniu 2008 r. rozwiązany stosunek pracy bez wypowiedzenia w związku z przebywaniem w pracy w stanie nietrzeźwości. Pracownik odwołał się do sądu pracy, który przywrócił go do pracy, stwierdzając naruszenie przez pracodawcę przepisów o rozwiązywaniu umów polegające na przekroczeniu miesięcznego terminu na rozwiązanie umowy określonego w art. 52 par. 2 k.p.

- Czy należy mi się dodatkowe wynagrodzenie roczne za rok 2008 rok - pyta pan Janusz z Gdańska.

Zasadą wynikającą z ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym jest to, że wynagrodzenie to przysługuje niezależnie od efektów pracy zatrudnionego. Ustawodawca od tej zasady uczynił jednak wyjątki, przewidując, że w pewnych sytuacjach związanych z zawinionym nagannym zachowaniem pracownika w ogóle nie nabywa on prawa do trzynastki. Sankcja taka następuje na skutek:

nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy trwającej dłużej niż dwa dni,

stawienia się do pracy lub przebywania w pracy w stanie nietrzeźwości,

wymierzenia pracownikowi kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy lub ze służby,

rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

Pracodawca złożył pracownikowi oświadczenie woli o rozwiązaniu stosunku pracy bez wypowiedzenia, zatem z tej przyczyny nie powinien on nabyć dodatkowego wynagrodzenia rocznego. Orzeczenie sądu przywracające pracownika do pracy anulowało jednak skutki dyscyplinarnego zwolnienia, powodując, że nie mogło ono pozbawiać pracownika prawa do dodatkowego wynagrodzenia. Wyrok sądu przywracający pracownika do pracy z powodu naruszenia przepisów proceduralnych nie miał wpływu na ocenę tego, że pracownik nie nabył prawa do trzynastki wskutek przebywania w pracy w stanie nietrzeźwości, co stanowiło samodzielną przyczynę utraty prawa do tego świadczenia.