Kiedy pracownik poddawany mobbingowi może żądać odszkodowania z kodeksu cywilnego

@RY1@i02/2011/120/i02.2011.120.183.008c.001.jpg@RY2@

Arkadiusz Sobczyk, radca prawny, Kancelaria Prawna Sobczyk i Współpracownicy

Pracownik, który na skutek mobbingu rozwiązał umowę o pracę, ma prawo dochodzić od pracodawcy odszkodowania (art. 94³ par. 4 k.p.). Warunkiem jest złożenie przez pracownika oświadczenia o rozwiązaniu umowy na piśmie i wskazanie mobbingu jako przyczyny uzasadniającej rozwiązanie umowy (art. 94³ par. 5 k.p.).

Podstawę dochodzenia od pracodawcy roszczeń majątkowych z tytułu mobbingu stanowi wspomniany art. 94³ par. 4 k.p. oraz art. 94³ par. 3 k.p. umożliwiający pracownikowi, u którego mobbing wywołał rozstrój zdrowia, dochodzenie odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. W literaturze prawniczej wyrażany jest jednak pogląd, zgodnie z którym pracownik może wystąpić przeciwko swojemu prześladowcy (tj. pracodawcy bądź innej osobie stosującej mobbing) również z roszczeniami wywodzonymi bezpośrednio z prawa cywilnego. Może dochodzić od pracodawcy naprawienia tej części szkody majątkowej i niemajątkowej z tytułu mobbingu, która nie może być zaspokojona na podstawie art. 94³ par. 3 i 4 k.p. Mowa tu głównie o roszczeniu z art. 444 k.c., czyli o szkodzie majątkowej spowodowanej uszkodzeniem ciała lub wywołaniem rozstroju zdrowia.

Nierozwiązanie przez pracownika umowy o pracę z powodu mobbingu nie stanowi zatem przeszkody dochodzenia roszczeń o odszkodowanie z tego tytułu w oparciu o przepisy prawa cywilnego, jeśli zachowania pracodawcy były bezprawne, zawinione i wyrządziły szkodę. Takie stanowisko podziela też Sąd Najwyższy, wskazując, iż niezłożenie oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę na podstawie art. 94³ par. 5 k.p. stanowi co prawda przeszkodę formalną ubiegania się o odszkodowanie, nie wyklucza jednak wystąpienia z roszczeniami odszkodowawczymi na zasadach ogólnych, czyli na podstawie art. 415 i nast. k.c., które regulują odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zawinionym i bezprawnym działaniem o charakterze czynu niedozwolonego (por. wyrok SN z 2 października 2009 r., II PK 105/09, OSNP 2011/9 - 10/125).

not. MJ