Jak długo określone zachowanie pracownika może uzasadniać wypowiedzenie umowy o pracę

@RY1@i02/2011/069/i02.2011.069.183.008a.001.jpg@RY2@

Monika Krzyszkowska-Dąbrowska, PricewaterhouseCoopers Legal

Przepisy kodeksu pracy nie nakładają ograniczeń czasowych w zakresie możliwości skorzystania z przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie umowy o pracę z pracownikiem. Sąd Najwyższy w ustalonej linii orzeczniczej prezentuje stanowisko, zgodnie z którym wypowiedzenie nie jest ograniczone terminem od ujawnienia się przyczyny uzasadniającej rozwiązanie umowy. Niemniej jeżeli okoliczność uzasadniająca wypowiedzenie na skutek upływu czasu stała się nieaktualna ze względu na cel wypowiedzenia, może być ono uznane za nieuzasadnione (por. wyrok SN z 21 września 2000 r., I PK 612/00).

W orzeczeniu z 23 listopada 2010 r. (I PK 105/10, LEX nr 686795) SN odniósł się wyraźnie do granic czasowych, które mogą rzutować na dezaktualizację w danej sytuacji przyczyny leżącej u podstaw rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem. Wskazał, iż analogiczny punkt odniesienia w takiej sytuacji może stanowić roczny termin zatarcia ukarania karą porządkową wynikający z art. 113 par. 1 k.p. W rezultacie pracodawca nie powinien mieć możliwości powoływania się w uzasadnieniu wypowiedzenia na okoliczności, które zaszły w okresie ponad rok przed jego dokonaniem (w szczególności jeżeli miały one charakter jednostkowy). Ewentualną dopuszczalność ich przytoczenia należałoby rozważać przy uwzględnieniu specyfiki konkretnego zarzutu stawianego pracownikowi, np. przewlekłości występowania danego zachowania w okresie kilku lat czy też powtarzających się zdarzeniach tego samego rodzaju (np. nieobecności pracownika, naruszanie obowiązków pracowniczych ujawniające się w charakterystycznej sytuacji, przy powiązanych ze sobą wydarzeniach itp.).

Tym samym przyczyna wypowiedzenia nie ulega przedawnieniu - może się jednak dezaktualizować w taki sposób, iż skorzystanie z niej zostanie uznane przez sąd pracy za niezasadne.

not. MJ