Są zasady, ale są także wyjątki

Umowy o pracę na czas określony cieszą się wśród pracodawców dużą popularnością. Jednym z głównych powodów takiego stanu rzeczy jest to, że wypowiadając taką umowę pracodawca nie ma obowiązku wskazywania przyczyny swej decyzji. Artykuł 30 par. 4 k.p. został wprowadzony, by pracownik wiedział, czy i jakie zarzuty stawia mu pracodawca lub czym kierował się przy podejmowaniu decyzji o rozwiązaniu umowy. Z treści tego przepisu wynika, że obowiązek podania przyczyny wypowiedzenia jest aktualny tylko przy wypowiadaniu umów na czas nieokreślony. Kwestia braku obowiązku pracodawcy podawania przyczyny wypowiedzenia umowy na czas określony była przedmiotem rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z 2 grudnia 2008 r. (P 48/07; Dz.U. nr 219, poz. 1409) TK uznał, że art. 30 par. 4 k.p. w zakresie, w jakim pomija obowiązek wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę zawartej na czas określony nie narusza konstytucyjnych zasad równego traktowania i sprawiedliwości społecznej. Odmienne są bowiem funkcje spełniane przez umowy bezterminowe i zawierane na czas określony, co uzasadnia zróżnicowanie standardu ich ochrony.