Dodatek ordynatorski nie wlicza się do nocnego dyżuru

Ordynator szpitala otrzymywał pensję zasadniczą w wysokości 5,4 tys. zł. Do tego przysługiwał mu dodatek funkcyjny w wysokości 45 proc. płacy zasadniczej, dodatek stażowy oraz naukowy. Od stycznia 2008 r. do sierpnia 2010 r. pełnił dyżury medyczne. Wynagrodzenie z tego tytułu dyrektor szpitala wypłacił mu bez uwzględnienia dodatku funkcyjnego.

Lekarz wniósł więc pozew do sądu I instancji o wyrównanie wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Ten uznał, że jedyną kwestia sporną między stronami jest ocena, czy dodatek funkcyjny jest składnikiem wynagrodzenia wynikającego z osobistego zaszeregowania pracownika, który powinien stanowić podstawę obliczenia dodatku za godziny nadliczbowe. Przepis art. 151¹ par. 1 - 3 k.p. znajduje bowiem odpowiednie zastosowanie do obliczenia wynagrodzenia za pracę świadczoną w ramach pełnienia dyżuru na zasadzie art. 32j ust. 4 ustawy z 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. nr 91, poz. 408 z późn. zm. - już nieobowiązująca). Opierając się na uchwale Sądu Najwyższego (SN) z 30 grudnia 1986 r. (III PZP 42/86), zasądził na rzecz lekarza żądane kwoty, uznając, że pojęcie wynagrodzenia zasadniczego obejmuje także dodatek funkcyjny.

Od wyroku dyrektor szpitala odwołał się do sądu II instancji, który uznał, że praca w czasie dyżuru nie łączyła się z zarządzaniem czy administrowaniem, do wykonywania których to czynności powód był zobligowany, pełniąc funkcję ordynatora. Dodatek funkcyjny był związany tylko z tym stanowiskiem, a pełniąc dyżury, ordynator wykonywał wyłącznie czynności zawodowe lekarza. Taka bowiem jest ich istota. Dlatego nie można wliczać dodatku funkcyjnego do wynagrodzenia wynikającego z osobistego zaszeregowania, o którym mowa w art. 151¹ par. 3 k.p. W efekcie sąd II instancji zmienił zaskarżony wyrok i oddalił żądania lekarza.

Pełnomocnik ordynatora wniósł więc skargę kasacyjną do SN. W ocenie SN uzyskanie dodatku funkcyjnego zależy od sprawowania funkcji, z którą dodatek ten jest powiązany. Przysługuje on więc pracownikowi wyłącznie za czas wykonywania obowiązków służbowych na danym stanowisku. Jest on bowiem innym składnikiem pensji niż wynagrodzenie wynikające z osobistego zaszeregowania.

Artur Radwan

artur.radwan@infor.pl

Wyrok Sądu Najwyższego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I PK 175/11.