Komentarze

Ustawa o zatrudnianiu pracowników tymczasowych reguluje zasady zatrudniania pracowników tymczasowych przez pracodawcę będącego agencją pracy tymczasowej oraz zasady kierowania tych pracowników i osób niebędących pracownikami agencji do wykonywania pracy tymczasowej na rzecz pracodawcy użytkownika. Jest odpowiedzią na zmienność zapotrzebowania na pracę w krótkim okresie - w sytuacji sezonowego wzrostu produkcji, okresowego zwiększenia zamówień bądź realizacji dodatkowych projektów i potrzeb z tym związanych. Jak wskazano w uzasadnieniu projektu niniejszej ustawy, ma ona na celu zmniejszenie obciążenia biurokratycznego przedsiębiorców użytkowników, jakie by miały miejsce w razie samodzielnego zatrudniania pracowników. Ustawa daje możliwość uniknięcia konieczności samodzielnego nawiązania stosunków pracy lub stosunków cywilnoprawnych w celu realizacji zadań, które mają charakter przejściowy lub okazjonalny. Pracodawca w trakcie zatrudniania pracowników tymczasowych wykonuje wobec nich tylko niektóre obowiązki.

Ustawa ma sprzyjać racjonalizacji i uelastycznieniu polityki zatrudnienia w firmach, gdy chodzi o realizację ich okresowo zwiększonych zadań lub zadań, które nie mogą być wykonane przez własnych pracowników. Dzięki możliwości korzystania z pracy pracowników agencji pracy tymczasowej firmy będą w stanie, bez zobowiązań wynikających z tytułu samodzielnego zatrudnienia pracownika, zaspokajać potrzeby kadrowe w sytuacjach, które nie uzasadniają trwałego zwiększenia własnego stanu zatrudnienia. Jak wskazano dalej w uzasadnieniu projektu niniejszej ustawy, upowszechnienie takiej formy zatrudnienia ma za zadanie wpłynąć na zmniejszenie bezrobocia i szarej strefy, ograniczenie wydatków budżetowych na świadczenia dla bezrobotnych, a także zwiększenie atrakcyjności polskiej oferty dla inwestorów zagranicznych, co może przyczynić się do zwiększenia jej konkurencyjności.

Z punktu widzenia teoretycznoprawnego jednym z najciekawszych zagadnień regulowanych komentowaną ustawą jest konstrukcja stosunku pracy tymczasowej (trójpodmiotowość). Z uwagi jednak na cel niniejszego opracowania, a także ograniczoną objętość tekstu, problemy natury teoretycznej zostały jedynie zarysowane, a niektóre nawet pominięte. Nacisk natomiast położony został na kwestie praktyczne.

● z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

● z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców

● z 13 marca 2006 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników

● z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych

● z 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych

● z 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy

● z 4 marca 1994 r. o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych

● z 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy

● z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (wybrane przepisy)

● z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (przepisy dotyczące pracodawców).

● Ponadto:

● rozporządzenie z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. poz. 167)

● rozporządzenie z 15 maja 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania (Dz.U. nr 60, poz. 282)

Przeoczyłeś tygodnik? Znajdziesz go w dotychczasowych wydaniach na

@RY1@i02/2014/147/i02.2014.147.21700010b.802.jpg@RY2@

dr Wojciech Ostaszewski asystent sędziego Sądu Najwyższego

dr Wojciech Ostaszewski

asystent sędziego Sądu Najwyższego