Komentarze

Rozwiązanie lub wygaśnięcie stosunku pracy nakłada na pracodawcę wiele obowiązków. Jednym z nich jest wydanie pracownikowi lub innej uprawnionej osobie świadectwa pracy. Nie każdy z pracowników zdaje sobie sprawę z wagi, jaką ma świadectwo pracy - czy jest to kolejny niepotrzebny dokument, czy może swoisty wyciąg obrazujący przebieg zatrudnienia, niezwykle istotny z punktu widzenia kolejnego pracodawcy, z którego dowiaduje się on o przysługujących konkretnemu pracownikowi uprawnieniach.

Można przyjąć, że świadectwo pracy jest dokumentem niezbędnym w typowych sytuacjach dla pracowników szeregowych i średniego szczebla. Z punktu widzenia kadry menedżerskiej wysokiego szczebla, jak również w przypadku poszukiwania przez pracodawców wysoko wykwalifikowanych specjalistów, od których wymagana jest kreatywność i nieszablonowe podejście do pracy, świadectwo pracy, jako źródło informacji, często traci na znaczeniu. Trudno bowiem oczekiwać, że w przypadku potrzeby zatrudniania specjalisty o bardzo wysokich kwalifikacjach posiadanie świadectwa pracy lub jego brak będzie kwestią istotną i decydującą o zatrudnieniu.

W praktyce świadectwo pracy poza szeregiem informacji odnoszących się do poszczególnych uprawnień pracowniczych może pełnić funkcję swoistej karty przetargowej w ramach procesu rekrutacji w sytuacji, gdy wydawane jest przez renomowanego pracodawcę, wskazując drogę awansu pracownika wynikającą z wyszczególnionych w nim stanowisk pracy, na których świadczona była praca. Niezależnie od wagi czy znaczenia świadectwa pracy każdy pracownik we wskazanych przez przepisy sytuacjach - niezależnie od szczebla, jaki zajmował w strukturze - powinien świadectwo pracy otrzymać. Jest to ustawowy obowiązek pracodawcy, z którego realizacji nie zwalnia żaden przepis.

Każde świadectwo pracy powinno być wypełniane według tego samego schematu i zawierać takie same - choć oczywiście zindywidualizowane - informacje odnoszące się do konkretnej osoby. Taki swoisty "standard" bez wątpienia stanowi duże ułatwienie dla pracodawców. W celu uniknięcia chaosu, dowolności czy wreszcie nadużyć świadectwo pracy jest dokumentem mocno sformalizowanym. Pozwala to uniknąć sytuacji, w których mogłoby dochodzić do naruszeń w zakresie ochrony danych osobowych czy dóbr osobistych, takich jak godność czy prawo do prywatności. Można więc powiedzieć, że świadectwo zawiera zarówno minimum, jak i maksimum informacji - nie może ich zawierać mniej niż wynika to z przepisów, ale nie może ich również zawierać więcej.

Świadectwo pracy samo w sobie nie tworzy określonych praw - ma walor jedynie dowodowy i dokumentacyjny. Wydanie przez pracodawcę świadectwa we właściwym terminie nie oznacza, że jego kształt będzie zawsze ostateczny w zakresie treści w nim zawartych. Jako dokument (wprawdzie prywatny) mający walor dowodu potwierdzającego przez osobę, która je sporządziła i podpisała, powinno być zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. W przeciwnym wypadku kwalifikuje się do uzupełnienia lub sprostowania w określonym przepisami trybie.

Obowiązek pracodawcy wydania świadectwa pracy uregulowany jest w kodeksie pracy. Nie jest to jednak regulacja kompleksowa. Jej uzupełnieniem jest wydane na podstawie delegacji ustawowej rozporządzenie w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania.

@RY1@i02/2014/103/i02.2014.103.21700010a.802.jpg@RY2@

Sebastian Kryczka specjalista prawa pracy

Sebastian Kryczka

specjalista prawa pracy

Dotychczas w dodatku Kadry i Płace komentowaliśmy ustawy:

w z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

w z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców

w z 13 marca 2006 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników

w z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych

w z 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych

w z 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy

w z 4 marca 1994 r. o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych

w z 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy

w z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (wybrane przepisy)

w z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (przepisy dotyczące zatrudniania cudzoziemców).

w Ponadto:

w rozporządzenie w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej z 29 stycznia 2013 r. (Dz.U. poz. 167)

Przeoczyłeś tygodnik? Znajdziesz go w dotychczasowych wydaniach DGP na