Dodatek za nadgodziny należny także wtedy, gdy nie pracowano dłużej niż 40 godzin tygodniowo

Zgodnie z art. 22 par. 1 kodeksu pracy przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Znaczenie ma także art. 94 k.p., z którego wynika, że pracodawca jest obowiązany m.in. terminowo i prawidłowo wypłacać wynagrodzenie. Przy czym wynagrodzenie ma z założenia odpowiadać normie czasu pracy danego pracownika. Praca w wymiarze wyższym niż obowiązujące pracownika normy czasu pracy jest pracą w nadgodzinach. Założenie to ma podstawy w art. 151 k.p., gdzie postanowiono, że praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy, a także praca wykonywana ponad przedłużony dobowy wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego pracownika systemu i rozkładu czasu pracy, stanowi pracę w godzinach nadliczbowych. Praca w godzinach nadliczbowych jest dopuszczalna w razie:

• konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii;
• szczególnych potrzeb pracodawcy.

Z opisu wyżej przedstawionego stanu faktycznego można wnioskować, że pracownik wykonywał pracę na rzecz pracodawcy właśnie w nadgodzinach z powodu „szczególnych potrzeb pracodawcy”, mimo że pracodawca nie uważał tego za pracę w nadgodzinach. Należy jednak przyjąć, że praca w soboty miała właśnie taki charakter, co zaś zobowiązuje pracodawcę do wypłaty, a pracownika uprawnia do żądania dodatku na zasadach podanych w art. 1511 k.p. Z par. 1 tego artykułu wynika, że za pracę w godzinach nadliczbowych, oprócz normalnego wynagrodzenia, przysługuje dodatek w wysokości: