Opłata produktowa: nie ma formularzy i narzędzi

Firmy, które wprowadzają na rynek produkty niekorzystnie wpływające na środowisko (takie jak torby foliowe, komputery, lodówki, oleje czy baterie) i nie wypełniają określonych przepisami poziomów recyklingu, muszą za to płacić. Opłaty takie nazywane są produktowymi, a wnosi się je na odpowiednie konta urzędów marszałkowskich do 15 lub do 30 marca – w zależności od tego, o jakie wyroby chodzi. W tym roku terminy nie zostały zmienione. Ale za to przesunięty został termin składania sprawozdań, na podstawie których te opłaty wyliczano; w tym roku mają być przekazywane wyjątkowo późno – do 30 czerwca – i w dodatku po raz pierwszy za pomocą elektronicznej bazy danych o odpadach. Gdyby ktoś chciał sprawozdanie sporządzić wcześniej, by pomóc sobie w wyliczeniach – nie może: póki co moduł sprawo zdawczy dla opłat produktowych jeszcze nie funkcjonuje, w efekcie nie ma jak „automatycznie” zaciągnąć danych z ewidencji. Dla sprawozdań za 2019 r. nie przygotowano też wzorów formularzy (bo nie było potrzeby, skoro sprawozdawczość miała być wykonywana za pomocą BDO).

Co zatem powinni robić przedsiębiorcy pozbawieni narzędzi? Pozostaje obliczenie opłaty niejako „na piechotę”. Joanna Wilczyńska, ekspert z opolskiej spółki Atmoterm SA, radzi, by przedsiębiorcy w takiej sytuacji pomogli sobie, biorąc za wzór ubiegłoroczne formularze, a przy obliczeniach uwzględnili poziomy odzysku i recyklingu oraz stawki obowiązujące w 2019 r. I spróbowali wyliczyć opłatę samodzielnie. Oczywiście uwzględniając przy tym również zmiany prawa, które w międzyczasie mogły wystąpić. Przykładowo: do toreb foliowych objętych opłatą recyklingową zostały włączone od ub.r. te mocniejsze, o grubości 50 mikronów i większej. Jak informuje nas Mazowiecki Urząd Marszałkowski, jeżeli okaże się, że wystąpią różnice między dokonaną w marcu płatnością a wysokością kwoty uwidocznionej w późniejszym czerwcowym sprawozdaniu, to firmy będą mogły dokonać korekty opłat w górę lub w dół. ©℗ C2–3