Wszystko się zmienia. Poza stanem rzeki

Po pierwsze – i powtarzała to jak mantrę wcześniejsza opozycja, a dzisiejsza koalicja rządząca – nie ma powodu, by zlewnia jednej rzeki w Polsce miała swoją specustawę, skoro niemal 100 proc polskich rzek jest w złym stanie i wszyscy o tym wiedzą. Mimo że zastąpienie niektórych projektów hydrotechnicznych działaniami renaturyzacyjnymi może się przyczynić do poprawy stanu ekologicznego fragmentów Odry, przecież w ten sposób nie da się wyeliminować podstawowego problemu, jakim jest jej zasolenie. I dodam, że nie jest to kłopot tylko Odry, lecz także Wisły, do której tak samo trafiają zrzuty solanki z kopalni Górnego Śląska, a o której specustawa brawurowo milczy, bo – nie wiedzieć czemu – dotyczy tylko jednej rzeki.

Po drugie – i to też powtarzała dawna opozycja, czyli dzisiejszy rząd – nie ma powodu, żeby katalog inwestycji na rzece był wprowadzany specustawą. Dla aktualności tego argumentu nie ma znaczenia, że hydrotechnika została zastąpiona renaturyzacją. Rzeki w Polsce – i wcześniej, i teraz potrzebują sensownego i długofalowego planu poprawy ich stanu ekologicznego. I nie może być tak, że odpowiada za nie 10 różnych instytucji i ministerstw, których priorytety się wzajemnie wykluczają. Na dodatek wprowadzanie rozwiązań systemowych (wcześniej było to zwiększenie opłat za zrzuty, teraz przeglądy pozwoleń wodnoprawnych) do specustawy, której zakres przedmiotowy dotyczy zlewni jednej (choć dużej i pięknej) rzeki, tylko ten chaos pogłębia.