Polska gra o pragmatyczną politykę klimatyczną

W poniedziałek Rada Naukowa doradzająca UE w sprawach klimatycznych opowiedziała się przeciw zapowiadanym przez KE krokom w kierunku dopuszczenia, w ramach celu na 2040 r., kompensacji emisji poza Wspólnotą. W ocenie tego gremium Europa powinna ograniczyć o 90 proc. emisje na swoim własnym terytorium, a inne podejście grozić będzie integralności wspólnotowych zobowiązań, stanowiąc furtkę do dalszego „rozwadniania” polityki klimatycznej. Do stanowiska Rady szybko przychyliła się wiceprzewodnicząca KE Teresa Ribera, która podkreśliła, że Unia powinna podążać za rekomendacjami naukowców. Możliwość dopuszczenia tzw. międzynarodowego offsetu emisji sygnalizował wcześniej Wopke Hoekstra, komisarz ds. klimatycznych, który 2 lipca ma przedstawić formalną propozycję w sprawie celu na 2040 r. Według informacji DGP główne parametry propozycji KE – cel na poziomie 90 proc. i pewien zakres „elastyczności” w jej realizacji – są przesądzone. Nie wiadomo jednak, w jak dużym stopniu Komisja dopuści alternatywne metody osiągania celów klimatycznych ani czy w ogóle określi to w sposób jednoznaczny.

Rząd spodziewa się, że w propozycji przedstawionej przez Brukselę może być sporo min. I – jak słyszymy od jednego z jego członków – nie zgodzi się na takie podejście. – Nie czas na nowe cele w tym momencie. Jeśli jakaś propozycja KE się pojawi, to powinno być w niej jasno określone, ile jej jest i jakie są de facto obciążenia – ocenia nasz rozmówca. Według niego Warszawa nie jest w tej sprawie izolowana, lecz „płynie w europejskim ,mainstreamie”. – Jeżeli polityka klimatyczna ma nie być dla konkurencyjności europejskiego przemysłu obciążeniem, to trzeba ją przeprowadzać subtelniejszymi metodami niż tylko ambitny cel redukcyjny i wysokie ceny uprawnień – mówi inna osoba zaangażowana w kształtowanie polskiego stanowiska.