Graniczny podatek od emisji na ratunek hutom
P odatek korygujący od importu wysokoemisyjnych produktów spoza UE to wyjątkowo trudne i wyjątkowo ważne wyzwanie dla nowej Komisji Europejskiej. Po trwającej kilka miesięcy epopei ArcelorMittal zamknął wielki piec w Nowej Hucie. Na tę decyzję złożyły się spadająca globalna koniunktura oraz rosnący koszt emisji dwutlenku węgla ponoszony przez europejskie huty. Wyższe koszty, które stanowią już 10 proc. kosztów produkcji, wynikają ze zmian cen certyfikatów w Europejskim Systemie Handlu Emisjami.
Producenci stali w innych częściach świata nie ponoszą takich opłat. Nic więc dziwnego, że globalni producenci zmuszeni do obniżenia produkcji przez spadający popyt zaczynają cięcia od europejskich zakładów. Inne energochłonne gałęzie gospodarki konkurujące na globalnych rynkach, jak sektor chemiczny, hutnictwo szkła czy nawet przemysł cukrowniczy, mogą stanąć przed podobnymi problemami. Czy uda się połączyć ambitne cele obniżenia emisyjności gospodarki oraz zachować miejsca pracy w tych sektorach?
Nadzieją jest podatek korygujący od emisji dwutlenku węgla pobierany na granicach. Pod tą długą nazwą kryje się nowy rodzaj cła, którego wprowadzenie jest jednym z priorytetów przewodniczącej Komisji Europejskiej Ursuli von der Leyen. Idea cła korygującego polegać ma na tym, że od każdego towaru importowanego do UE pobierana byłaby opłata proporcjonalna do wielkości emisji wytworzonych w procesie produkcji. Jeśli np. w Chinach przy produkcji tony stali powstanie 2,5 t CO2, to importer chińskiej stali poniesie koszty równe kosztom emisji 2,5 t CO2 w Europie. W ten sposób ceny stali w Unii będą wyższe niż w pozostałych regionach, dzięki czemu polska huta miałaby równe szanse w konkurencji z producentami z reszty świata.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.