Zeszliśmy na psy

Za mordką nieporadnego szczeniaczka stoi drapieżny biznes. Dochodowy, odporny na kryzysy i rozwojowy. Pełen chciwości i oszustwa, żerujący na ludzkiej potrzebie miłości, braku wiedzy i naiwnej słabości do zwierząt. O to, byśmy zapomnieli, że pies jest potomkiem wilka, dbają sztaby marketingowców. Wpajają nam, że powinien się on ubierać jak człowiek, stosować diety i bawić się jak my, uczyć, oglądać telewizję, odpoczywać, mieć polisę ubezpieczeniową, własną szczoteczkę do zębów, pilniczek do pazurów, dowód osobisty, buty, a nawet piwo. A gdy ktoś przestaje za tym nadążać, na pomoc sunie armia psich zoopsychologów. Pseudohodowcy w pocie czoła pracują nad stworzeniem nowych ras o cechach jak najmniej uciążliwych dla zapracowanych mieszkańców wielkich miast. Hitem rynku z pewnością stałby się szczeniak nowej rasy, który nie sika i bezgłośnie szczeka.