Europejska gospodarka odradza się po pandemii

Potrzebujemy konstruktywnej i szerokiej wymiany poglądów, która umożliwi wypracowanie zasad biorących pod uwagę zmienione realia gospodarcze i przygotowujących nas na przyszłość. Kiedy rozpoczęliśmy ten przegląd w lutym 2020 r., obraz skuteczności istniejącego systemu był niejednoznaczny. Mieliśmy niewątpliwe osiągnięcia: obowiązujący system pomógł utrzymać kontrolę nad finansami publicznymi. Zwłaszcza próg deficytu w wysokości 3 proc. PKB okazał się efektywnym narzędziem. Pomógł m.in. w korygowaniu deficytów w bilansie płatniczym – jednego z czynników, które wywołały kryzys w strefie euro na początku drugiej dekady XXI w. – a przy tym zapewnił podstawowe ramy koordynacji polityk gospodarczych.

Ale dostrzegliśmy również pewne mankamenty. W niektórych krajach uparcie utrzymywał się wysoki poziom zadłużenia, polityki fiskalne pozostawały procykliczne, a korekt dokonywano nieraz przez redukcję inwestycji publicznych. Wiele krajów UE stanęło również przed problemem niskiego potencjału wzrostu i utrzymującej się długo niskiej inflacji. Oddzielną kwestią była złożoność zasad fiskalnych w UE, która wpływała niekorzystnie na ich przejrzystość i osłabiała odpowiedzialność polityczną w naszych stolicach. Problemy te uwidoczniły się szczególnie ostro wraz z nadejściem bezprecedensowego kryzysu.