Gospodarka

Gdyby popatrzeć na komentarze użytkowników social mediów czy tytuły artykułów na koniec roku, zawsze oczekujemy, że ten nadchodzący będzie „lepszy”, a już na pewno nie gorszy. Mało kto przeczuwał, że pojawiające się pod koniec 2019 r. pojedyncze informacje z Wuhan sprawią, że tym razem nie będzie szans na „lepszy rok” w skali globalnej, i że 2020 będzie rokiem osobliwym. Czarny łabędź się zmaterializował, a tym samym gwiazda Nassima Nicholasa Taleba rozbłysła ze zwielokrotnioną mocą. Już wiemy, że doświadczamy zmiany systemowej w skali makro

Sytuacja polskich banków nie była tak zła od 2008 r. Nawet o 50 do 70 proc. może się obniżyć poziom zysków sektora w tym roku. To efekt niższego popytu na kredyty połączonego ze wzrostem kosztów ryzyka i redukcją stóp procentowych przez NBP w marcu i maju tego roku. Polski sektor bankowy jest na tyle silny, by wytrzymać kryzys, ale ta niecodzienna sytuacja na pewno pociągnie za sobą istotne zmiany systemowe. Jedną z pierwszych – czy to się podoba klientom czy nie – będzie inne podejście do zarządzania cenami usług i produktów w bankowości detalicznej.

Polskie firmy coraz chętniej i częściej inwestują za granicą. Międzynarodowa ekspansja w ostatnich latach przybiera na sile. Ostatnie 10 lat charakteryzuje się wzrostem zarówno liczby polskich podmiotów inwestujących za granicą, jak również wartości tego zaangażowania

Christine Lagarde, szefowa Europejskiego Banku Centralnego, na konferencji poświęconej przyszłości bankowości wskazała, że na rynku płatności Europa ma wiele do nadrobienia wobec globalnej konkurencji. Nowe cyfrowe otoczenie w połączeniu z efektami pandemii pokazało według niej, że trzeba podjąć szybkie kroki do budowy paneuropejskiego schematu płatniczego. Skąd akurat teraz tego typu refleksja?

Panujące na rynku zasady rozliczeń B2B pod wpływem epidemii koronawirusa zmieniły się na lepsze. Zatorów płatniczych jest mniej. Odczuwają to przedsiębiorcy z niemal każdego sektora i przynajmniej pod tym względem kryzys się nie marnuje. Ale kryzys to kryzys, niepewność jutra i obawy przed zarażeniem hamują popyt i stawiają pod ścianą wiele firm pozbawionych klientów i zleceniodawców. Do poszkodowanych płynie pomoc, ale czy na pewno do tych najbardziej potrzebujących?

Miasta i mieszkańcy wydają setki tysięcy złotych za pojedyncze urządzenia zbierające opakowania po napojach. To nieprzynoszące efektów dopłacanie do kosztownej już gospodarki odpadami – mówią eksperci