Rafał Woś

O tej porze roku zawsze prezentuję wyniki autorskiego i subiektywnego rankingu na ekonomistę roku. Wyróżniam naukowców, których prace mówią nam o gospodarce coś nowego oraz są inspirujące. Ekonomistą 2024 r. jest Michael Pettis.

Trzy lata temu opisywałem pracę Andreasa Pescatoriego i Martina Stuermera (obaj z MFW) – rzecz dotyczyła tego, że w wyniku zielonej transformacji energetycznej może i uniezależnimy się od paliw konwencjonalnych, ale ich miejsce zajmą inne surowce, bez których nie ma mowy o eksploatacji odnawialnych źródeł energii.

Zielona transformacja przynosi krajom rozwiniętym wyższą inflację przy zwiększającym się bezrobociu. Przyznają to już nawet „poprawni politycznie” ekonomiści. Choć, co oczywiste, muszą to jeszcze ukrywać pod warstwą ideologicznego pudru. Przypomina to sytuację z wolnorynkową ortodoksją, która dominowała w latach 80. i 90. – tak jak wówczas nie można było krytykować reaganomiki i taczeryzmu, tak teraz nie można otwarcie kontestować przekonania, że restrykcyjne polityki klimatyczne winny mieć priorytet przed wszystkimi innymi politycznymi celami. A każdy, kto to robi, musi mieć świadomość, że stąpa po bardzo cienkim lodzie.