Łukasz Bąk

Naukowcy z Cambridge donoszą, że programy kulinarne mogą powodować otyłość. Działa to tak: gdy widzimy, jak kudłata Magda miesza bigos w garnku, od razu pędzimy do lodówki i opróżniamy jej zawartość, na końcu zlizując szron ze ścianek zamrażalnika. Kiedy Amaro (człowiek szczycący się jedyną w Polsce knajpą z gwiazdką otrzymaną od producenta opon) zalewa na oczach Polski krewetki tygrysie białym winem, lokale Dominium Pizza w całym kraju nie nadążają z odbieraniem telefonów od widzów, którzy chcą, aby natychmiast przywieźć im wersję z podwójnym serem, bekonem, pieczarkami i papryką. Cóż, wydaje mi się, że brytyjscy naukowcy – mówiąc dyplomatycznie – mijają się z prawdą.

Oto auta zaprezentowane na salonie w Genewie, przy których zatrzymałem się chwilę dłużej. Żeby im się przyjrzeć, lepiej je poznać albo się z nich pośmiać.

Nissan Qashqai i Nissan X-Trail

Dziennik „Wall Street Journal” donosi, że firma Apple intensywnie pracuje nad prototypem własnego samochodu. Szczerze mówiąc, to jestem w stanie wyobrazić sobie takie auto z logo nadgryzionego jabłka na masce. W dodatku nie mam najmniejszych wątpliwości, że będzie on bestsellerem.

Po górnikach, rolnikach, nauczycielach, pielęgniarkach, szklarzach, cieślach i pracownikach klubów go-go na Warszawę powinni najechać wszyscy niezadowoleni ze swojego losu właściciele samochodów Porsche (zwanych w środowisku prosiakami). Bo coraz trudniej im związać koniec z końcem. Mój znajomy, który posiada kilkuletni model 911 Carrera 4S, nie dalej jak w ubiegłą sobotę zajechał do serwisu, gdzie wymieniono mu klocki, jakieś końcówki czegoś tam w zawieszeniu oraz przeczyszczono klimatyzację. Gdy usłyszał kwotę, jaką musi za to wszystko zapłacić, przeczyściło jego samego. A na końcu przeczyściło mu konto w banku.

Dożyliśmy czasów, w których stereotypy związane z samochodami niemal całkowicie się zdezaktualizowały. Weźmy takiego opla – gdy pod koniec lat 90. prowadziłem astrę, to autentycznie słyszałem, jak zjada ją rdza. A gdy wieczorem zaparkowałem ją pod gołym niebem, to rano pozostało mi jedynie pozamiatać z asfaltu resztki brązowych okruchów, które po niej zostały.

Jeżeli od poniedziałku do czwartku musicie paradować w garniturze w kolorze ziemi i pod krawatem, natomiast dzisiaj czytacie te słowa w wymiętolonej flaneli, spranych dżinsach i w tenisówkach, to znaczy, że pracujecie w jednej z tych firm, w których obowiązuje „Casual Friday”. I strasznie mi was szkoda.