Tomasz Wróblewski

Pewnie znacie państwo opowieść o Rockefellerze, który na wieść, że jego windziarz robi fortunę na giełdzie, kazał maklerowi wycofać wszystkie pieniądze z Wall Street. „To musi się skończyć krachem” – na miesiąc przed czarnym wtorkiem powiedział Rockefeller.

Rząd w Polsce też ma swoich, niby różnych, ministrów i każdy z nich ma swoich politycznych doradców. Nad nimi jest premier, co ma własnych doradców, doradcy zaś – rady doradcze.

Śledząc losy programów gospodarczych kolejnych rządów, trudno odgadnąć, kto komu jest bardziej potrzebny. Ekonomiści partiom politycznym czy partie ekonomistom?

Witajcie w kraju dwóch ekonomii. W państwie, którego obywatele oszczędzili na prywatnych kontach 908 mld zł, czyli 63 proc. całego PKB. Gdzie giełda bije kolejne rekordy – wzrostu notowań i przyrostu notowanych spółek. Którego firmy nie mogą nadążyć z eksportem swoich towarów.

Stabilizacja za wszelką cenę – nastrojów, cen, sondaży, opinii prasowych i eksperckich – była kluczem do sukcesu rządu Donalda Tuska. Kompromisy, odkładane w czasie decyzje, mgliste obietnice, sprzeczne sygnały – wszystko byle unikać napięć i konsekwencji swoich decyzji.

Powiedzmy, że przesadzamy w tym ciągłym krytykowaniu rządu. Że nie rozumiemy realiów uprawiania polityki z wyborczym pistoletem przystawionym do głowy. Że ci zwariowani ekonomiści i my, rozpaskudzeni łatwym życiem dziennikarze, nie mamy w sobie dość empatii dla emerytowanych 40-latków – policjantów, górników czy nauczycieli pracujących 20 godzin w tygodniu. Że pod szczytnymi hasłami liberałów tak naprawdę kryje się nasza prywata zamożnych ludzi, którzy nie chcą, żeby sowite składki emerytalne szły na finansowanie rozrzutnego systemu świadczeń socjalnych i wciąż rozrastającej się biurokracji. Powiedzmy.

Szef doradców premiera Michał Boni zapewnia, że w przyszłości na reformie systemu emerytalnego „zyskamy wszyscy, a nie straci nikt”. Plan ma jeden słaby punkt. Nikt nie zna przyszłości. Przyszłego wzrostu gospodarczego, inflacji, wyników giełdowych. Nikt nie może zweryfikować tych huraoptymistycznych zapewnień.

Z każdą kolejną debatą sejmową słyszę estetów oburzonych wulgaryzacją polityki. Skrzynkę e-mailową zapychają mi apele o cywilizowanie debaty parlamentarnej. Nie do mnie ten apel, ale też nie brzydkie słowa, inwektywy i durne złośliwości posłów są problemem debaty – zarówno tej wokół raportu MAK, jak i każdej innej w Sejmie.

Związkowcy palący opony, rolnicy blokujący drogi, kolejarze torpedujący prywatyzację kolei, górnicy ciskający śruby – to wszystko zdaniem lewicy uznane formy demokratycznego manifestowania poglądów. Naturalna obrona interesów grup pracowniczych.