Tomasz Wróblewski

To pewnie jeszcze nie koniec Al-Kaidy. Lepsze nastroje światowych giełd to jeszcze nie renesans gospodarczy. Ale z całą pewnością wieści o końcu amerykańskiej potęgi były mocno przesadzone. Te same wartości, które stworzyły najpotężniejszą demokrację, teraz przywracają jej świetność.

Ojciec interwencjonizmu państwowego – ekonomista John Maynard Keynes – zwykł mówić, że podatki to cena, jaką płacimy za rozwój cywilizacji. Może tak to wyglądało z perspektywy Wielkiej Depresji, ale dziś to raczej cena, jaką płacimy politykom, żeby cały rok mogli zgrywać świętych mikołajów.

Rocznica największej od drugiej wojny światowej katastrofy na polskiej scenie politycznej z natury rzeczy musi być polityczna. A podziały sprzed tragicznego lotu Tu-154 musiały się jeszcze zaostrzyć. Wzajemne pretensje podszyte teraz osobistą tragedią i utratą wpływów politycznych spotęgowały PiS-owskie poczucie krzywdy.

Lewica wmawia nam, że związki zawodowe służą ludziom pracy. Nic bardziej mylnego. Związki są dla związkowców. Tak jak korporacje dla szefów korporacji, a polityka jest dla polityków.

Wiara Jarosława Kaczyńskiego, że państwo może decydować, kto i kiedy ma prawo czuć się Ślązakiem, Kaszubem i w jakim stopniu ma być Polakiem, wpisuje się w najgorsze stereotypy naszej historii. W język upokorzeń, dyskryminacji i wymuszonej emigracji. Odrażających postaw rządzących, którzy, podobnie jak dziś Jarosław Kaczyński, tylko sobie dawali prawo do określania, gdzie leży racja stanu i kto ją wyznacza.

Czy zastanawialiście się państwo, dlaczego politycy wolą zapowiadać zmiany w systemie, niż zmieniać system? Dlaczego premier Tusk chce szukać – jak się wyraził – „zmian w systemie, które wpłyną na ceny paliw na stacjach”, zamiast raz na zawsze zdemontować piramidę podatków, akcyz, ulg rolnych, biopaliwowych, opłat drogowych, w tym opłat drogowych na koleje.

Nie ma już deweloperów – złoczyńców, co wykupywali ziemię pod mieszkania dla ludzi. Nie ma cwaniaków bankowców i ich opcji walutowych, bo i nie ma już tylu kredytów. Karierę robi natomiast spekulant cukrowy. „Czas skończyć z „wulgarną i bezczelną spekulacją”..., „Żarty się skończyły” – oświadczył premier. No to przyjrzyjmy się na poważnie. Kto wywindował ceny cukru o 100 proc.? Kim jest spekulant?

Starcie o OFE Rostowskiego i Balcerowicza powinno dać początek narodowej dyskusji na temat modelu państwa, w jakim chcemy żyć.

Na publicystycznej giełdzie szefów największych partii roiło się w ten weekend od słownych fajerwerków i wystawnych konstrukcji. Gorzej było z samą polityką. Może to za wcześnie na programy wyborcze. Może liderzy jeszcze strzegą swoich tajnych strategii. Może. Ale tak naprawdę to nie wiadomo, po co komu była seria programowych tekstów, z których ani jeden nie oferował żadnego programu.