Tomasz Wróblewski

Zachwyt nad pięknymi słowami bez pokrycia to już znak naszych czasów. Ja wiem, że konwencja PO i wiec poparcia PiS zwołane były w innym celu, ale to fantastyczne studium relacji między polityczną poezją a prozą życia. Jeżeli na jednej współrzędnej znajdzie się poezja, a na drugiej ta nasza proza, to na krzywej ukaże się współczynnik demagogii.

Priorytety polskiej prezydencji, narodowy wymiar niezależności energetycznej, strategiczny parasol nad gazem łupkowym, no i oczywiście okrągły stół polsko-amerykańskiej innowacyjności. Zauważyliście państwo, że im poważniej brzmią politycy, tym dziecinniej się zachowują?

Tylko w zeszłym tygodniu pojawiło się 255 nowych ofert pracy w administracji państwowej. To ani więcej, ani mniej niż przed programem redukcji zatrudnienia w sektorze publicznym. Urzędniczy bilans wychodzi na zero. Co się natomiast zmieniło, to liczba chętnych. Na każde miejsce zgłasza się po kilkadziesiąt osób.

Wiem, że to będzie szok dla niektórych, ale priorytetem wyborców nie są dziś dobre oceny naszej prezydencji w UE, ale fatalne prognozy dla naszego rynku pracy.

W ostatni weekend zrobiłem sobie krótką przerwę w telewizyjnej relacji z wizyty Obamy na lekturę „Wojny i pokoju”. Pewnikiem umknęło mi kilka cennych wystąpień premiera, prezydenta i ministra obrony. Jeżeli znalazły się tam jakieś elektryzujące elementy polskiej polityki zagranicznej, to będę wdzięczny za e-mail. W gazetach nic nie było.

Co trzeba zrobić, żeby na pół roku przed wyborami mieć przeciwko sobie PO i PiS zjednoczone, solidarne, mówiące jednym językiem? Sporo. I trzeba przyznać, że spółdzielnie mieszkaniowe nie zmarnowały ostatnich 20 lat.

Za każdym razem, kiedy rząd tłumaczy się wdrażaniem unijnej dyrektywy, to szykuje coś, czego nikt przy zdrowych zmysłach by nie wdrożył. Dziś od rana rząd wdraża nam do uszu ustawową dawkę krajowej muzyki. Czy nam się to podoba, czy nie, 33 proc. czasu radiowego muszą wypełniać polskie piosenki.

Im większy apetyt światowych instytucji na regulowanie i uzależnianie banków tudzież prywatnych firm, tym większa zdaje się być ich niezależność i skłonność do dewiacji.

Jeżeli faktycznie premierowi leży na sercu los wykluczonych, to nic prostszego jak ograniczyć wpływ rządu na nasze życie. Zamiast tworzyć kolejny fikcyjny urząd pełnomocnika, wystarczy zlikwidować istniejące przepisy, które kreują całe rzesze ludzi dyskryminowanych na mocy prawa.