Marta Murek

W tarczy 4.0 przewidziano kolejne rozwiązanie mające na celu amortyzowanie skutków pandemii w zakładach pracy. Zgodnie z art. 15gb specustawy o COVID-19 pracodawca, u którego wystąpił spadek przychodów ze sprzedaży towarów lub usług w następstwie wystąpienia koronawirusa i w związku z tym wystąpił istotny wzrost obciążenia funduszu wynagrodzeń, może obniżyć wymiar czasu pracy lub objąć pracownika przestojem ekonomicznym na zasadach wskazanych w przepisie. Zastosowanie powyższego zależy więc od wyliczenia przez pracodawcę, czy doszło u niego do istotnego wzrostu obciążenia funduszu wynagrodzeń. Przepis, oprócz jego dość skomplikowanego brzmienia, zawiera postanowienia, które mogą być interpretowane na wiele sposobów. To powoduje, że powstają istotne wątpliwości co do tego, jak prawidłowo obliczyć taki wzrost. Na które z nich pracodawcy powinni zwrócić szczególną uwagę?

Tegoroczna reforma szeroko pojętej procedury cywilnej wprowadzona ustawą z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1469) to najbardziej rewolucyjna zmiana w tej materii od wielu lat. Ustawa przede wszystkim wpływa swoim zakresem na modyfikację przepisów ustawy z 17 listopada 1964 r. ‒ Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1460 ze zm.; dalej: k.p.c.), ale nie tylko.

(t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1460 ze zm.)