Mira Suchodolska

Niby wiadomo, że chodząc w kółko, nie dotrzemy do celu, samym mieszaniem nie posłodzimy herbaty, a dysząc panicznie, zamiast natlenić organizm, doprowadzimy się do omdlenia. A jednak mam wrażenie, że pomysł, który wyszedł z resortu nauki, został wygenerowany właśnie w stanie hiperwentylacji.

Przygotowania do jutrzejszego strajku trwały od wielu tygodni – spotkania, uzgodnienia, negocjacje postulatów, które mają się pojawić na sztandarach. Żadnej prowizorki.

Stracone pokolenie. Oszukane. Przegrane. Te frazy powtarzają się w publikacjach opisujących kondycję dwudziestoparolatków wchodzących w dorosłe życie. O straconym pokoleniu informują media, o przegranym pokoleniu piszą ekonomiści, o młodych oszukanych mówią politycy. I nie chodzi tylko o nasze dzieciaki. Bezrobocie wśród młodych Europejczyków oscyluje – w zależności od kraju – w granicach 25–50 proc.

Cel nie może uświęcać środków, a dochodząc sprawiedliwości, nie wolno łamać prawa. Dobrze brzmi. Gdyby planowane przez Komisję Kodyfikacyjną zmiany w ustawach karnych obowiązywały na początku tego stulecia, Lew Rywin nigdy by nie trafił za kraty, bo nagranie zrobione przez Adama Michnika zamiast w teczce „dowody” wylądowałoby w koszu.

Dyplomy, kursy, staże, języki – to już za mało, żeby zdobyć dobrą pracę. Dziś liczy się jeszcze to, z jakiego jesteś domu. Dopiero to ustawia cię w życiu.

Nie rusza się roju trzmieli, bo boleśnie pogryzą, oraz urzędników – na wszelki wypadek.

Zabrać, uciąć, zlikwidować – im bardziej blaknie zieleń wyspy, na której żyjemy, tym głośniejsze stają się postulaty, aby siekiera wolnego rynku ukróciła przywileje, czyli szczególne uprawnienia pracownicze różnych grup zawodowych. Ostatnio oberwało się kolejarzom, którzy strajkowali w obronie prawa do ulgowych przejazdów pociągami. Za chwilę przyjdzie czas na górników, energetyków, urzędników, policjantów, sędziów, rolników. Bo im bardziej kasa pustoszeje, tym większa pokusa, aby zaoszczędzić na tym, co wcześniej się podarowało.

Polski Związek Wędkarski kojarzy mi się głównie ze smutnymi panami okupującymi brzegi mojej ukochanej Narwi i wrzeszczącymi na resztę świata – rozbrykane psy, rozbawione dzieci i w ogóle wszystkich niewędkarzy, którzy bezczelnie roszczą sobie prawo do współkorzystania z wody i brzegu. Przyznaję więc, że niespecjalnie ich lubię.

Prywatne kliniki żerują na publicznych. Wybierają sobie najłatwiejszych i najtańszych w leczeniu pacjentów. Ciężej chorych odsyłają do placówek publicznych. Pierwsze mają zyski i noszą miano zaradnych. Drugie muszą się zadowolić długami i satysfakcją z dobrze wykonanej roboty.