Artykuły autora

Uchylenie immunitetu sędziemu nie jest decyzją przesądzającą o jego winie czy karze. Służy ono wyjaśnieniu, czy wersja zdarzeń podana przez prokuratora jest prawdziwa.

Dokonanie przez sąd dyscyplinarny ustaleń na podstawie zeznań świadków, którzy jedynie powtarzają opinie zasłyszane o obwinionym, narusza zasadę należytej wnikliwości postępowania dowodowego.

Przepis nakazujący sądom dyscyplinarnym automatycznie pozbawiać prawa wykonywania zawodu prawników – kłamców lustracyjnych – jest niezgodny z konstytucją.

Poprawienie przez sędziego oczywistego błędu pisarskiego w aktach sprawy bez należytego sprostowania nie zasługuje na surową karę dyscyplinarną.

Przepis dekretu z 1950 roku, nakazujący podróżować świadkom wzywanych w procesach karnych i cywilnych tylko II klasą, sędziowie uznali za niekonstytucyjny.

O rozstrzyganiu niedających się usunąć wątpliwości na korzyść obwinionego decydujące są wątpliwości sądu, a nie strony procesowej.

W ubiegłym roku adwokaci, radcy prawni, notariusze i komornicy stawali 40 razy przed Sądem Najwyższym jako organem odwoławczym w sprawach dyscyplinarnych. Najczęstszym zarzutem pod adresem sędziów było naruszenie godności urzędu i powagi stanowiska. Zdarzały się też przypadki, że sędzia nie zapłacił 6 złotych za zakupy w sklepie.