Marcin Piasecki

Na ogół zajęciem nudnym jest lektura składów rad nadzorczych spółek, w których decydujący głos ma Skarb Państwa. Organy nadzorcze największych polskich firm w dużej mierze składają się z postaci mało znanych – naukowców, prawników, ekonomistów i urzędników resortu skarbu bądź kancelarii premiera.

Atmosfera wokół banków gęstnieje. Pół świata zastanawia się i zastanawiać będzie na najbliższym szczycie G20 w Toronto, jaki kaganiec założyć instytucjom finansowym.

Stan krajowych połączeń lotniczych to stan – delikatnie mówiąc – daleko posuniętej mizerii. I trudno się temu dziwić, kiedy przewoźnicy proponowali takie ceny, że zwykłemu śmiertelnikowi bardziej opłacało się zacisnąć zęby i tłuc się pociągiem czy samochodem.

Nie łudźmy się, reguła wydatkowa nie będzie żadnym cudownym antidotum na chorobę finansów publicznych w Polsce. Oszczędności rzędu 8,5 miliarda złotych do 2012 roku to kropla w morzu potrzeb.

Polska energetycznym tygrysem Europy” – tego rodzaju tytuły już krążyły pod gazetach, gdy okazało się, że struktura geologiczna naszych skał może być identyczna jak tych, z których Amerykanie wydobywają gaz łupkowy. To świetnie, że Polska ma – najprawdopodobniej – poważne złoża. Bardzo dobrze, że trwają intensywne zabiegi o jak najszybsze uruchomienie wydobycia.

To, co zrobiły Niemcy, czyli wprowadzenie zakazu nagiej krótkiej sprzedaży, wprawiło rynki finansowe w osłupienie. I przyniosło natychmiastowy, choć pewnie nie do końca zamierzony skutek w postaci zgodnego zjazdu europejskich giełd.

Minister Jacek Rostowski chce zaproponować szefom resortów państw UE własne pomysły na dyscyplinowanie finansów krajów Wspólnoty. I bardzo dobrze. Dlatego że w Unii trwa w tej chwili potężna dyskusja, jak nie dopuścić do powtórki – nazywając rzecz umownie – greckiego scenariusza. Warto, żeby w tej feerii ścierających się koncepcji słychać było głos Rostowskiego, często znacznie lepiej postrzeganego za granicą niż w kraju. Zwłaszcza że jego pomysły są dobre. I dla Unii, i dla Polski. Dla nas głównie ten o traktowaniu długu finansów publicznych jako podstawy oceny kondycji finansowej państw UE.

1 września 2009 roku zapewne nie kojarzy się najlepiej ministrowi skarbu Aleksandrowi Gradowi. To właśnie wtedy według deklaracji premiera miał wylecieć z roboty, jeżeli nie doprowadzi do pozytywnego rozwiązania problemu stoczni.