Jan Wróbel

W Gdyni w 1970 r., podczas strajku, robotnicy zaśpiewali i „Rotę”, i „Boże, coś Polskę”, i „Mazurka Dąbrowskiego” i komunistyczny hymn „Międzynarodówkę”… W sumie wszystkie te pieśni okazały się polskie – jednoczyły w jednym szeregu wyklęty przez elity naród. Elity odpowiedziały strzelaniem do protestujących.

Centrum dla Polski, nowa partia… Na papierze inwestycja w oczywisty sposób skazana na sukces. W Polsce, kraju z taką, a nie inną historią społeczną i narodową, dość powszechnie posługujemy się pakietem pojęć i działań, w którym znajdzie się miejsce i na pewien tradycjonalizm, i na adaptację do XXI w. Wydawałoby się zatem, że dowolne ugrupowanie polityczne opakowane brandem „do tańca i do różańca” ma wygraną w ręku.