Jan Wróbel

Wspólne śpiewy tak energetycznych kawałków jak Mazurek Dąbrowskiego wciągają mnie. Niemniej jednak ostatnie odśpiewanie hymnu przez Sejm zirytowało mnie, zamiast poruszyć.

Politycy często mówią bzdury i dosyć często robią to świadomie. Wiedzą, że wśród ich zwolenników niemała część to zupełne głąby, a jeszcze większa to głąby funkcjonalne – ludzie na co dzień umysłowo sprawni, ale dający wolne swoim zwojom mózgowym akurat w kwestiach związanych z polityką. Coś tam im zaświta, że, powiedzmy, PiS nie jest finansowany przez Putina, a sprawa „dwóch wież” nie jest „przekrętem stulecia”, niemniej dysponent zwojów odwraca się w drugą stronę – i szafa gra.

Tuskowi zaszkodzi długotrwała kampania prowadzona pod znakiem „tajemnicy plastikowej torby”. Nie dlatego, żeby milcząca większość Polaków uznała za szczególnie prawdziwe zarzuty wymierzone w tę rodzinę. Raczej dlatego, że umocni się (i tak chyba powszechne) mniemanie, że w świecie polityków wszyscy grają, faulując, przekupując sędziów i wchodząc w szemrane układy z bukmacherami.

Wdawniejszych czasach fundamentalnym sporem ożywiającym środowisko nieprzyjaciół „Gazety Wyborczej” był ten o pochodzenie człowieka. Oczywiście, nie jakiegoś tam człowieka, lecz Polaka, któremu należą się rządy nad Polską za swoje liczne zasługi w walce z komunizmem.