Jan Wróbel

W sprawie uchodźców możemy coś zrobić – nie wpuszczać, straże podwoić, psy szkolić. W sprawie terrorystów niewiele możemy. Wielka Brytania ma wzorowy system inwigilacji środowisk, z których wywodzą się zamachowcy, a jednak, podobnie jak w czasach IRA, te sk...y czasem dopną swego.

Atakowanie polityków skrajnych, często praktykowane w mediach, nie jest moją ulubioną rozrywką. Interpelacja Roberta Winnickiego, narodowca, na temat tegorocznej matury zaciekawiła mnie jednak na tyle, że postanowiłem nie przejmować się tą zasadą.

Państwo odbuduje przemysł – jak w Szczecinie. Szczecińskie przemówienie Jarosława Kaczyńskiego mające „przykryć” marsz opozycji było jaskrawo socjaldemokratyczne. Marsz Wolności? Wolnością pracownika jest możliwość znalezienia pracy czy znalezienia mieszkania. Krótko mówiąc: nie ma wolności, bez bezpieczeństwa socjalnego. I bezpieczeństwa tak w ogóle, dlatego prezes PiS nie będzie wpuszczał imigrantów zwanych uchodźcami. Jednak to nie wątki narodowo-patriotyczne dominowały w przemówieniu, lecz sprawy dotyczące bezpieczeństwa ekonomicznego mas pracujących. Niedawno Polska pytała, jak Kaczyński chce odzyskać popularność po wpadce w Brukseli – no, to już Polska ma odpowiedź.

 1 maja odczuwam nawet wzruszenie na widok czerwonych sztandarów. Bo one mają przecież symbolizować pochód sprawiedliwości oraz solidarność z najsłabszymi.

Leszek Miller napisał w „Super Expressie” felieton na temat przyjazdu Donalda Tuska na Dworzec Centralny – i chyba tylko w Polsce jest możliwe, aby jeden były premier pisał felieton o innym byłym premierze. W każdym razie wyszło interesująco. Z polskich szefów rządu pisaniem artykułów parali się też Jan Krzysztof Bielecki, Tadeusz Mazowiecki, Jarosław Kaczyński, Jan Olszewski – tylko jednak Miller ma zacięcie felietonowe i filuterne. Żałować wypada, że premierem nie został nigdy Ludwik Dorn...

Zanim Józef Piłsudski zaczął być ważnym politykiem, był już człowiekiem ponad pięćdziesięcioletnim. Zdążył zaliczyć więzienie, konspirację, rozłamy partyjne, zdrady, opuszczenie. Brzmi to romantycznie i frapująco, ale tak naprawdę jakże żmudne i przykre musiało być życie partyjnego działacza, nielegalnika, jak mówiło się w carskiej Rosji. Wielodniowe bezczynne oczekiwanie na farbę drukarską, pieniądze, informacje, intrygi. I to wiercące w mózgu pytanie, komu można ufać...