Krzysztof Jedlak

Analizując planowaną likwidację OFE, można widzieć szklankę w połowie, a ściślej mówiąc w trzech czwartych, pełną albo w jednej czwartej pustą. Niektórzy skupią się na tym, że 25 proc. aktywów (teraz ok. 37 mld zł), które zgromadziliśmy w funduszach i które nie zostały nam jeszcze zabrane, zostanie teraz znacjonalizowane. A formalnie przeniesione do Funduszu Rezerwy Demograficznej (FRD), gdzie zarządzałby nimi Polski Fundusz Rozwoju. W zamian za realny majątek uzyskamy księgowe zapisy na naszym subkoncie emerytalnym w ZUS.

W  miniony wtorek nasz dziennikarz wrócił z   podróży do Londynu, w   której towarzyszył m.in. pani premier. Poza informacjami o   bardzo ważnych konsultacjach międzyrządowych przywiózł coś jeszcze. Gorzką refleksję. Otóż, obojętnie jak to ujmiemy, musimy przyznać, że w   gruncie rzeczy wciąż jesteśmy na bakier ze zdrowym rozsądkiem. I   to w   tak istotnej kwestii, jak bezpieczeństwo najważniejszych osób w   państwie i   ich gości. Mimo najtragiczniejszych, jakie można sobie wyobrazić, i   wciąż świeżych doświadczeń, o   których nie sposób nie pamiętać.

Pomysł nie jest nowy. I nie jest zły. O jednolitym podatku zamiast kilku danin (PIT i składki na ZUS oraz NFZ) mówił m.in. Mateusz Szczurek, minister finansów w poprzednim rządzie. A sama koncepcja jest jeszcze starsza. Teraz jest mozolnie przekuwana na projekt ustawy. Nie wiadomo, kiedy zostanie ujawniony. Do tego czasu debata na temat kluczowej dla większości obywateli zmiany w systemie podatkowym przypomina błądzenie we mgle.