Andrzej Godlewski

Premier Mateusz Morawiecki ogłosił niedawno w wywiadzie dla „Gazety Polskiej”, że Polska chce być zwornikiem między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi. Zadeklarował, że jego rząd pracuje nad odpowiednią strategią, by realizować tę ideę. Czy jest ona realna? Czy naprawdę możemy pośredniczyć między Angelą Merkel, Emmanuelem Macronem a Donaldem Trumpem, skoro polska dyplomacja nie jest w stanie doprowadzić do wizyty prezydenta bądź premiera RP w Białym Domu?

Kiedy są kłopoty z tworzeniem przyszłości, lepiej zająć się przeszłością. Historię łatwiej dopasować do aktualnych potrzeb. Dla wielu przywódców jest to najważniejsze. Tak od dawna dzieje się w Rosji, ale – jak też dobrze wiemy w Polsce – nie tylko tam.

Nasz rząd zabiega, by Węgrzy, Litwini i Bułgarzy nie popierali działań Komisji Europejskiej w kwestii naruszenia zasad praworządności w Polsce. To mało ambitne cele na stulecie Niepodległości. Dziś polska polityka w UE powinna być odważniejsza i bardziej ofensywna, a jej stawka -znacznie wyższa. Europa mocno się teraz zmienia i warto, by zmieniała się z korzyścią dla Polski. W tej sprawie polskim sojusznikiem mógłby się stać nowy rząd Angeli Merkel.

"Broda Martina Schulza musi być dynamiczna” – tak sekret szefa SPD objaśniał jego osobisty fryzjer. Było to rok temu. Dziennikarzom bardzo zależało wtedy na tej opinii, bo w historii RFN nie było żadnego kanclerza, który nosiłby zarost. Tylko raz socjaldemokraci startowali w wyborach do Bundestagu pod przewodnictwem brodatego lidera. Przegrali, ale tym razem miało być inaczej. Schulz był ich nadzieją na detronizację kanclerz Merkel i zmiany w niemieckiej polityce.

 Jak można takie rzeczy mówić o Józefie Piłsudskim? Jak można być tak niesprawiedliwym wobec Marszałka? Czy takie słowa o twórcy niepodległej Polski nie powinny być karalne? Zastanawiałem się nad tym niedawno w czasie rozmowy z jednym z krewnych gen. Tadeusza Rozwadowskiego. Wciąż żywe w jego rodzinie są wspomnienia sprzed prawie stu lat. I oskarżenia, że Naczelnik państwa przyczynił się do śmierci Rozwadowskiego. Ale co, jeśli to prawda? Znów trzeba pisać historię na nowo?