Piotr Czerkawski

Pozbawiona ironii i dystansu „Obietnica” Anny Kazejak to zbiór psychologicznych banałów i fatalnych dialogów.

„Blue Highway” zatrzymuje się w pół drogi pomiędzy „Do utraty tchu” Godarda a „Paryż, Teksas” Wendersa. Film Kyle’a Smitha jest napędzany przez kinofilską pasję i młodzieńczy entuzjazm, a jednocześnie ma w sobie spory ładunek refleksyjności.

Podobno znany polski pisarz zwierzył się ostatnio w rozmowie ze znajomym: „W zeszłym roku przeczytałem dwie dobre rzeczy. Biblię i swoją książkę”. Po obejrzeniu „Tylko kochankowie przeżyją” łatwo uwierzyć, że równie arogancka deklaracja mogłaby paść z ust Jima Jarmuscha.

Nie chciałem opowiadać naiwnej historyjki dwójki ludzi, którzy spotykają się przypadkowo i pałają do siebie instynktowną sympatią – mówi Kyle Smith, reżyser filmu „Blue Highway”

„Borgman” to film, po którym Pasolini powinien pęknąć z dumy, a Buñuel wykrzywić usta w bluźnierczym uśmiechu. Podążający śladami mistrzów reżyser aplikuje terapię szokową zadowolonym z siebie burżujom. Choć wizyta tytułowego bohatera na zawsze zmieni życie pewnej holenderskiej rodziny, jej członkowie powinni być z tego powodu perwersyjnie zadowoleni.

„Co jest grane, Davis?” to film pozbawiony choćby jednej fałszywej nuty. Kolejny szlagier w dorobku braci Coen stanowi błyskotliwą wariację na nurtujące ich zazwyczaj tematy

Trzydziestoparoletniemu Henrikowi z „Mężczyzny prawie idealnego” z pewnością przydałby się doradca pokroju Humphreya Bogarta, który udzielał rad fajtłapowatemu Woody’emu Allenowi w filmie „Zagraj to jeszcze raz, Sam”.  Kłopot w tym, że gwiazdor „Casablanki” chętniej spuściłby pewnie bohaterowi „Mężczyzny prawie idealnego” tęgie lanie.

Ani bluźnierczy, ani inteligentny – „Jezus mnie kocha” to film całkowicie pozbawiony stylu.