Piotr Czerkawski

Kino jest snem, który możemy śnić z otwartymi oczami i w towarzystwie innych ludzi – mówi Antonio Piazza, współreżyser filmu „Salvo. Ocalony”

Brian De Palma nie umie zapanować nad „Namiętnością”. Nowy film amerykańskiego reżysera to dowód, że jego kariera przeżywa poważny regres.

Podobno po obejrzeniu „Galerianek” Andrzej Wajda stwierdził, że ma do czynienia z filmem zrealizowanym przez gimnazjalistkę. Z czystym sumieniem mógłby powtórzyć to samo pod adresem „Hardkor disko”.

Wes Anderson potwierdza pozycję jednego z najoryginalniejszych autorów współczesnego kina. Jak można było się tego spodziewać, „Grand Budapest Hotel” przypomina luksusowy i spryskany drogimi perfumami gadżet. Fikcyjna republika Żubrówki nie jest równie atrakcyjna co Moonrise Kingdom z poprzedniego filmu Andersona, ale snutą przez reżysera opowieść i tak chłonie się jednym haustem.

W jednej z kluczowych scen „Artysty i modelki” podstarzały malarz tłumaczy pozującej mu piękności sens ryciny Rembrandta. Mężczyzna podziwia holenderskiego malarza za umiejętność dostrzeżenia głębi w zwyczajnej scence z życia współczesnych mu ludzi. Na podobnej zasadzie relację między bohaterami potrafi uwznioślić także Fernando Trueba.

Prezentowanie w naszym kraju „Ojca Szpilera” wygląda na odwet wobec polskich turystów, którzy regularnie zostawiają w chorwackich lasach przywiezione z domu śmieci. Film Vinka Bresana okazuje się subtelny jak haust rakii i zabawny niczym oblężenie Dubrownika.

Nieoceniony Marek Bieńczyk pisał w eseju „Okna w Paryżu”: „Patrzymy na obrazy Hoppera i czujemy, że wkrótce, już wkrótce coś dramatycznego się zdarzy. Więc patrzymy, drżymy i oczekujemy”. „Shirley – wizje rzeczywistości” jeszcze mocniej intensyfikuje te doznania.

Nakręcona na podstawie powieści Nicka Hornby’ego „Nauka spadania” to opowieść banalna, ale uwznioślona sporą dawką ironii.