Artykuły autora

Przekonywanie, że oddział broniący Mariupola nie miał w przeszłości brunatnych epizodów, nie ma sensu. Tak jak nie ma sensu brnąć w tezy, że dziś to ta sama formacja, którą budował w 2014 r. kibic Metalista Charków Andrij Biłecki

Tak jak II wojna światowa zbudowała Beneluks i ukształtowała stosunki Francja–Niemcy, tak rosyjska inwazja buduje nowy układ sił w Europie Środkowej.

Niezadowolenie w Rosji obecnie zamienia się w dwie postawy. Pierwsza zakłada, że trzeba uderzyć w Ukrainę jeszcze mocniej. Jeszcze mniej humanitarnie prowadzić wojnę i popełniać jeszcze więcej zbrodni. Druga postawa zakłada przeczekanie. Z Włodzimierzem Marciniakiem rozmawia Zbigniew Parafianowicz

Po tym, gdy 7 czerwca 1927 r. na warszawskim dworcu zamordowany został – przez białogwardyjskiego działacza Borysa Kowerdę – ambasador ZSRR Piotr Wojkow, bolszewicka Moskwa wydarzenie ogłosiła mianem „aktu wojny”. Tego samego dnia w stan gotowości postawiono Chłopsko-Robotniczą Armię Czerwoną. Zamordowany dyplomata nie należał do polonofili. Jako członek powołanej na mocy traktatu ryskiego komisji, której zadaniem był zwrot mienia zagrabionego przez Rosję w czasie zaborów, dał się poznać jako kreatywny zwolennik sabotowania tego procesu. Feralnego dnia na warszawskim dworcu towarzyszył on wydalonemu za szpiegostwo z Londynu sowieckiemu chargé d’affaires Arkadijowi Rozengolcowi (wówczas Brytyjczycy zerwali zresztą stosunki dyplomatyczne z ZSRR).