Artykuły autora

Wejście w europejski projekt obrony powietrznej, o którym mówi Donald Tusk, nie rodzi pytań jedynie o jakość ochrony nieba (czym strzelamy do rosyjskich pocisków?). To przede wszystkim kwestia tego, kto konkretnie będzie podejmował decyzje, gdy pociski europejskiej tarczy trzeba będzie odpalić. I jak ten ktoś będzie definiował zagrożenie?

Na początku lat 80. Ariel Szaron marzył o zawieszeniu flagi izraelskiej w Bejrucie. Ówczesny minister obrony zdawał sobie jednak sprawę, że inwazja na suwerenny Liban nie może zostać przeprowadzona ot tak. Przeciw były Stany Zjednoczone i Ronald Reagan. Specjalny wysłannik USA ds. Bliskiego Wschodu Philip Habib wynegocjował właśnie zawieszenie broni między OWP a rządem izraelskim. Dotyczyło ono właśnie obszaru Libanu. Dawało nadzieję na pokój.

Jest dwóch polityków, którzy są szczególnie zainteresowani powrotem do władzy w USA Donalda Trumpa. To Władimir Putin oraz Binjamin Netanjahu. Rosyjski dyktator liczy, że transakcyjne podejście republikanina pozwoli zamrozić konflikt w Ukrainie na zasadach Kremla. Izraelski prawicowy populista kalkuluje zaś, iż razem z Trumpem do administracji wróci Jared Kushner, który pełni funkcję pełnoprawnego aktywa Jerozolimy w amerykańskich władzach. O ile jednak przypadek Rosji jest w tym kontekście dość oczywisty i przewidywalny, o tyle Izrael swoim podejściem pozycjonuje się w lidze graczy spod znaku populizmu, polityki stref wpływów i nieproporcjonalnej odpowiedzi na przemoc.