Zbigniew Parafianowicz

Scenariusz po spotkaniu unijnych ministrów środowiska był do przewidzenia. Polska zgłosiła weto. Przedstawiła racjonalne argumenty. Jednak unijna komisarz ds. klimatu – przekonana o słuszności swojej zielonej krucjaty – już w sobotę oświadczyła, że weto co prawda jest, ale trzeba zrobić wszystko, aby go nie było.

Rozszerzanie granic Unii Europejskiej i powiększanie strefy euro do tej pory miało więcej wspólnego z czystą polityką niż ekonomią. Grecja nie dawała gwarancji zachowania spójności unii walutowej. Rumuni i Bułgarzy przystąpili do UE jako wzorzec z Sevres korupcji.

Dobrze, że mamy Komisję Europejską. Nikt nie umie motywować tak jak Bruksela. Wczoraj eurokraci zaproponowali, by w ramach zachęty do walki z deficytem budżetowym zawiesić Węgrom od 2013 r. 495 mln euro z funduszy spójności.

Coraz trudniej znieść mentorski ton Berlina. Nieznośna jest retoryka odpowiedzialnych Niemiec, które ratują dzikusów z Południa przed bankructwem. Najtrudniej jednak zaakceptować praktykę, jaką rząd Angeli Merkel stosuje w walce z kryzysem zadłużenia. Jest realnie szkodliwa dla Europy. Po pierwsze buduje podziały, które będą zasypywane przez pokolenia. Po drugie, uderza w demokratyczne fundamenty Unii.

Pakt fiskalny podzielił Unię na trzy kategorie: 27, 25 i 17 państw. Część władzy odebrano wspólnotowym instytucjom i przesunięto do rządów Niemiec i Francji oraz kryzysowych wykwitów typu Europejski Mechanizm Stabilności. Udało się ochronić szczyty UE w ramach „27” dotyczące wspólnego rynku.

Agenda dzisiejszego spotkania UE nie jest dobra dla Polski. Francja nie zamierza nam ustępować w sprawie jednego stołu. KE proponuje, by na walkę z bezrobociem wydawać pieniądze z funduszy strukturalnych.

Włochy, Niemcy i Dania są za udziałem państw bez wspólnej waluty w obradach Eurolandu.

Domniemaną budowę dyktatury na Węgrzech łatwiej zrozumieć, gdy prześledzi się liczbę korporacji zawodowych i grup interesów, które zostały dotknięte reformami zaproponowanymi przez Viktora Orbana.

Francja proponuje, aby to unia fiskalna zajmowała się dzieleniem pieniędzy z polityki spójności i „koordynacją” europejskich CIT-ów. Poszłyby na walkę z bezrobociem w strefie euro i pomogły Sarkozy’emu wygrać wybory.