Zbigniew Parafianowicz

Z informacji o bankowym bailoucie dla Hiszpanii płyną dwa ważne wnioski: przyznano w końcu oficjalnie, że nikt nie wie, jak duże są problemy Madrytu i jak się z nimi uporać. I wykonano kolejny krok na drodze do budowy unii politycznej w ramach strefy euro z decydującym głosem Niemiec.

Odmiana słów „wzrost gospodarczy” przez wszystkie przypadki i we wszystkich możliwych kontekstach stała się ulubionym zajęciem eurokratów.

Po raz pierwszy od wielu lat Polska w grze o Ukrainę wypadła na drugi plan. Mimo że od skazania Julii Tymoszenko Warszawa kanałami dyplomatycznymi próbuje wpłynąć na „europejskie rozwiązanie sprawy”, ostatecznie inicjatywę przejęli Niemcy.

Apele o bojkot Euro 2012 na Ukrainie, odwoływanie obecności na szczycie środkowoeuropejskim w Jałcie czy straszenie zablokowaniem umów unijnych są kwintesencją braku zrozumienia tego, co dzieje się nad Dnieprem.

Mit Europy Środkowej, drużyny o wspólnej, tragicznej historii, która powinna razem grać w UE, by maksymalizować zyski dla regionu, jest sztandarowym postulatem opozycji i przyczynkiem do krytyki Donalda Tuska, który o jedność rzekomo nie dba.

Niedzielna, pierwsza tura wyborów we Francji będzie spektaklem ułożonej mieszczańskiej nudy porównywalnej do mebli z Ikei. Mimo to nie było w ostatnim czasie elekcji o tak dużym znaczeniu dla Europy.

Parafowanie w piątek umowy stowarzyszeniowej Unia Europejska – Ukraina nie jest gwarancją prozachodniego kursu Kijowa. Nie daje też pewności, że na wolność wyjdą była premier Julia Tymoszenko i ataman pomarańczowej rewolucji oraz były szef MSW Jurij Łucenko.

Płatnicy netto znaleźli bat na zwolenników dużego budżetu unijnego na lata 2014 – 2020. Staje się nim popierany przez Polskę pakt fiskalny. Po 2014 wielkość pomocy z Brukseli ma być ściśle związana m.in. z przestrzeganiem dyscypliny budżetowej przez rządy „27”.

Gdy powoływano unijną dyplomację, DGP opisywał wyniki prac polskich analityków, którzy pokazali, jak instytucja jest kolonizowana przez starą Europę. W powstającej Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych prym wiedli Francuzi, Niemcy, Brytyjczycy i Belgowie. Polacy, Czesi czy Węgrzy nie mieli dostępu do najważniejszych stanowisk.