Zbigniew Parafianowicz

Hiszpanie szukający pracy w Polsce, Portugalczycy emigrujący do Angoli, Renault czerpiący wzorce z Ratana Taty w poszukiwaniu masowego samochodu dla ludu. Nowe kierunki emigracji zarobkowej i wykwit erzaców znanych marek boleśnie przypomina o tym, że w kapitalizmie nic nie jest dane raz na zawsze.

Minister Sikorski dorównał Donaldowi Rumsfeldowi. Szkoda tylko, że pod względem buty, a nie siły argumentu. Rumsfeld w sprawie Iraku rugał Abderrahima Foukarę z Al-Dżaziry, zarzucającego mu, że USA zabijają cywilów. Sikorski o drwiny i brak solidarności oskarża DGP. Rumsfeld popełnił błąd. Myli się i Sikorski.

Jose Barroso wezwał do budowania federalnej unii narodów. Pewne kroki już wykonano: przyjęto pakt fiskalny, a wczoraj zaprezentowano projekt unii bankowej. Reszta po posprzątaniu zadłużonej Europy.

Z Komisji Europejskiej wypływa coraz więcej konkretów na temat przyszłego kształtu unii bankowej. Wiadomo, że będzie to klub dla 17 państw strefy euro. Wiadomo, że dominującą rolę będzie miał w niej EBC. Wiadomo, że nadzór bankowy nie obejmie 6 tys. banków, jak chce tego KE, bo buntują się przeciw temu Niemcy.

Dane o perspektywach niemieckiej gospodarki powinny być zimnym prysznicem dla tych, którzy podpięcie się pod zachodniego sąsiada traktowali jako wieczną szansę na awans cywilizacyjny Polski. Najpierw Moody’s zagroził Berlinowi odebraniem najwyższego ratingu.

Niedawna deklaracja wpływowego urzędnika Europejskiego Banku Centralnego Jorga Asmussena mogłaby być dobrym punktem wyjścia do zasadniczej debaty na temat tego, czego właściwie chce Polska w dzisiejszej Unii Europejskiej.

Raczej niebezpieczny pan Hollande” – tak swoją pierwszą stronę przed wyborczym zwycięstwem francuskiego socjalisty zatytułował „Economist”. Kto by się spodziewał, że teza publicystyczna brytyjskiego magazynu tak szybko stanie się rzeczywistością.

Niemiecki spór o to, ile uprawnień powinien zachować parlament narodowy przy podejmowaniu decyzji o przekazaniu suwerenności na rzecz unii bankowej, fiskalnej czy szerzej – tworów federacyjnych, ma ogromne znaczenie dla państw, które federalizację Europy popierają.

Niemcy i Francja uwielbiają rozmywać mozolnie negocjowane umowy. W 2005 r. dały zielone światło do łamania paktu stabilności i wzrostu, który zakazywał nadmiernego zadłużania. Za przykładem europejskiego motoru poszło Południe UE.