Ryszard Bugaj

Gdy rośnie produkcja reklam, powiększa się również PKB. Czy powiększa się też dobrobyt? Bardzo wątpię, czy jest to dopuszczalne domniemanie. Moje subiektywne odczucie skłania mnie nawet do poglądu, że produkcja reklam, a także ich przymusowa konsumpcja dobrobyt pomniejszają.

Deregulacja, a także prywatyzacja, to jeden z kluczowych postulatów neoliberalnej ekonomii. Został sformułowany, gdy w wielu segmentach gospodarek rozwiniętych krajów obowiązywały przepisy bądź to krępujące konkurencję, bądź akceptujące istnienie „naturalnych monopoli”. Od początku lat 80. – w Europie najpierw za sprawą Margaret Thatcher – rozpoczęły się zmiany i poszły daleko (choć nie we wszystkich krajach). Konkurencja wprowadzona została do transportu lotniczego i kolejowego, telekomunikacji, dostaw gazu i energii elektrycznej i innych branż.

Niedawne emocjonalne wystąpienie w Sejmie ministra finansów Jacka Rostowskiego – gdy zwracając się do opozycji krzyczał: „Wstyd, wstyd!” – z pewnością na długo pozostanie w pamięci wielu. Poszło o ustawę o podatku bankowym.

Niedawno media obiegły informacje o sytuacji pracujących Polaków, z naciskiem na problem tymczasowości zatrudnienia, zwłaszcza młodych ludzi, i stało się jasne, że narzekania przedsiębiorców i liberalnych ekonomistów na rzekomo wielką sztywność rynku pracy są bezzasadne. Podobnie zresztą jak narzekania na rzekomo wysokie w Polsce koszty pracy i rozbuchane świadczenia socjalne.

Podobno „Solidarność” zebrała milion podpisów pod wnioskiem o referendum w sprawie wieku emerytalnego. „Reformatorzy” biją na alarm, a prezydent już deklaruje sprzeciw.

Przed rokiem 1990 Węgry, podobnie jak Polska, uchodziły za kraj łagodnego komunizmu. Zachód patrzył na nie z wielką nadzieją. Nie była ona płonna.