Monika Górecka-Czuryłło

PROBLEM Płyną fundusze z kasy państwa na łączenie gmin. To zachęta do tworzenia aglomeracji. Już się udało połączenie dwóch zielonogórskich samorządów. Ale dyskusja, czy warto to robić, trwa. Czy to jest prestiż, czy też utrata tożsamości, biorąc pod uwagę ćwierćwiecze od wprowadzenia samorządności w Polsce? I jak tego dokonać? Duże miasta do tego dążą. Bo się wyludniają, m.in. dlatego że część mieszkańców przenosi się na obrzeża, czyli do małych gmin. Bo potrzebują terenów rozwojowych. Bo łatwiej będzie o unijne fundusze. Duże samorządy deklarują, że po połączeniu państwowe pieniądze będą przekazane przyłączonym jednostkom. Te nie zawsze są chętne na fuzje. Niektóre twierdzą, że doskonale sobie radzą same. Mają dobry budżet, drogi, szkoły. I poczucie, że lepiej potrafią zarządzać własnymi sprawami. Nie chcą łączyć się z pobliskim miastem.

Produkujemy ok. 12 mln ton odpadów komunalnych. Nie zawsze trafiają do recyklingu ani nawet na legalne wysypiska. W statystykach brakuje 2–3 mln ton. Dokąd trafiają? Czasem składuje się je na wynajętych posesjach, bo przez trzy lata wolno to robić. Czasem po prostu wywozi do lasu. Czasem półlegalnie na nieczynne wysypiska. Ale i w legalnych regionalnych instalacjach do przetwarzania odpadów komunalnych nie wszystko jest w porządku. Kontrole są szczątkowe, bo nikt nie ma w tym interesu.

Z kopcącymi kominami gminy walczą, dotując nowoczesne piece. Korzystają przy tym m.in. z pieniędzy zewnętrznych. Ale stosują też kary

60 odcinków lokalnych dróg zarekomendował wojewoda mazowiecki do dofinansowania z rządowego programu rozwoju. Dla Mazowsza będzie to 96,4 mln zł