Michał Kleiber

Dzisiaj w Paryżu rozpoczyna się kolejna, prawie dwutygodniowa i już 21. z kolei konferencja klimatyczna. Wezmą w niej udział najwyższej rangi przedstawiciele 195 państw, w tym m.in. prezydenci Stanów Zjednoczonych, Chin i Rosji. Cel konferencji jest ważny i ambitny, chodzi bowiem o wypracowanie strategii umożliwiającej skuteczne rozdzielenie zasadniczych czynników warunkujących globalny rozwój gospodarczy od czynników powodujących wzrost emisji gazów cieplarnianych.

Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło na ostatnim posiedzeniu agendę globalnych działań na rzecz trwałego rozwoju, a w jej ramach zestaw konkretnych celów mających przez najbliższe 15 lat definiować priorytety w tym zakresie. Ogłoszony program wywołał wiele pochwał za swą wszechstronność i ambicje, ale także falę ostrej krytyki w istocie za to samo, czyli rozdrobnienie celów szczegółowych i ich nierealność. Wydaje się, paradoksalnie, że obie strony mają rację – cele z pewnością nie zostaną w pełni wypełnione, ale ich wskazanie uświadamia nam dobitnie istotę dzisiejszych globalnych zagrożeń, pobudzając wszystkich do refleksji i działania.

Niedawno w stolicy jednego z ważnych państw unijnych odbyła się konferencja służb specjalnych odpowiedzialnych za cyberbezpieczeństwo. Już samo wprowadzenie do dyskusji podkreśliło powagę sytuacji.

Coraz częściej pada pytanie o przyszłość zachodniej cywilizacji. W obliczu rosnącej potęgi gospodarczej krajów spoza tej sfery i dramatycznie demonstrowanych głębokich sprzeczności kulturowych współczesnego świata rzeczywiście widać istotne zagrożenia dla dotychczasowego modelu rozwoju państw euroatlantyckich. Warto więc się zastanowić, co takiego przez wieki czyniło nasz model cywilizacyjny skutecznym i trwałym – i może wyciągnąć z tego praktyczne wnioski.

Politycy unijni promują usilnie ambitną i z pewnością szczytną ideę ograniczania emisji gazów cieplarnianych. Najwyższy czas jednak zrozumieć, że sama redukcja gazów nie zapewni nam – mieszkańcom tego świata – wymarzonego trwałego rozwoju.

Guenther Oettinger, unijny komisarz ds. cyfrowej gospodarki i społeczeństwa (skądinąd nieco dziwne określenie obowiązków), wypowiedział niedawno znamienne słowa. Jego zdaniem przełomowe innowacje wprowadzane przez amerykańskich potentatów internetowych, takich jak Google, Apple czy Facebook, stanowią wielkie niebezpieczeństwo dla europejskiego przemysłu.

Na pytanie, jaka broń będzie dominować w trzeciej wojnie światowej, Albert Einstein odpowiedział: „Tego nie wiem, ale w czwartej wojnie w użyciu będą jedynie kamienie i kije”. Kilka dni po 70. rocznicy zrzucenia bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki tę wprawdzie żartobliwą, ale głęboko poruszającą opinię warto sobie jeszcze raz dobitnie przywołać. Rocznica ta skłania bowiem z wielką mocą do kolejnej refleksji, militarnej i etycznej, na temat wykorzystywania broni masowego rażenia w ogóle, a broni nuklearnej w szczególności.

Guenther Oettinger, unijny komisarz ds. cyfrowej gospodarki i społeczeństwa (skądinąd nieco dziwne określenie obowiązków), wypowiedział niedawno znamienne słowa. Jego zdaniem przełomowe innowacje wprowadzane przez amerykańskich potentatów internetowych takich jak Google, Apple czy Facebook stanowią wielkie niebezpieczeństwo dla europejskiego przemysłu.