Artykuły autora

Komisji Europejskiej przysługuje szeroki zakres swobodnego uznania przy wymierzaniu grzywien za udział w antykonkurencyjnych porozumieniach. Tym samym nie musi ona miarkować wysokości kar zależnie od wielkości obrotów wszystkich firm uczestniczących w kartelach – orzekł sąd UE pierwszej instancji.

W Europie będą współistniały dwa znaki towarowe zawierające słowo Matador, oznaczające z jednej strony piwo i napoje bezalkoholowe, a z drugiej – meksykańską tequilę i likiery z niej wyprodukowane. Tak orzekł sąd pierwszej instancji UE.

Sąd Unii Europejskiej pierwszej instancji obniżył o 27 mln euro karę nałożoną przez Komisję Europejską na kartel spółek Shella, które manipulowały w Holandii rynkiem asfaltu i innych nawierzchni drogowych.

W państwie Unii nie może obowiązywać przepis ograniczający prawo swobodnego przemieszczania się obywateli tylko dlatego, że zaciągnęli niezabezpieczone zobowiązanie znacznej wartości. Przykładem może być zakaz wydania paszportu osobie, która pożyczyła pieniądze z banku, nie ustanawiając zastawu ani hipoteki. Nie może też zostać wznowione postępowanie administracyjne, jeżeli orzeczony w nim zakaz opuszczania państwa członkowskiego jest oczywiście sprzeczny z prawem Unii.

Przewoźnik nie może bezkarnie decydować, kogo przyjmie na pokład, a kogo przesunie na późniejszy lot, jeżeli reorganizację spowodowało zamieszanie na lotnisku – orzekł Trybunał Sprawiedliwości UE.

Sąd państwa Unii, który powinien wykonać europejski nakaz aresztowania (ENA), nie może uzależniać przekazania skazanego zaocznie od ponownego rozpoznania sprawy w państwie wydającym nakaz, o ile oskarżony wiedział o wyznaczonych rozprawach i nie uczestniczył w nich z własnego wyboru. Można też uznać, że prawa podsądnego były przestrzegane, jeżeli bronił go w czasie procesu adwokat. Taką opinię wydał rzecznik generalny Trybunału Sprawiedliwości.

Państwo, w którym przybysz spoza Unii złożył wniosek o azyl, musi zapewnić mu minimalne warunki bytowe. Z tego obowiązku nie zwalnia nawet postanowienie o przekazaniu go do innego państwa członkowskiego, które zgodnie z prawem Unii jest właściwe do rozpatrzenia wniosku. Tak orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości, tłumacząc przepisy dyrektywy Rady 2003/9/WE ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl.

Zarząd Amber Gold, czyli państwo P., adwokat spółki i obdarowani przez firmę filmowcy, gdańskie z00 i dominikanie będą musieli zwrócić ponad 6 mln zł.

Zdaniem rzecznika generalnego luksemburskiego Trybunału Sprawiedliwości, polski przepis art. 11355 kodeksu postępowania cywilnego, który ustanawia fikcję doręczenia dokumentów sądowych stronie zamieszkałej w innym państwie Unii, jest niezgodny z zasadami prawa wspólnotowego, a także z art. 1 rozporządzenia WE 1393/2007.