wróbel

Liberalizm korzystał w Polsce z koniunktury, która nie mogła trwać wiecznie – i znowu jest na dorobku. Aby wciąż się liczyć, musi mówić jasnym i ciekawym językiem

Streścić naszą politykę w UE można mniej więcej tak: nie damy zjeść się w kaszy. Za takim podejściem stoi przekonanie, że możni chcą nas zjeść i nie zapłacić za obiad. A jeżeli naprawdę w końcu nie zechcą? Jeżeli panika wywołana pandemią doprowadzi do spadku wspólnotowych ambicji i w tamtych stolicach zatriumfuje idea „ratuj się kto może”?

O nocnym e-mailu dyrektora programowego Radia Gdańsk w sprawie dwóch dziennikarzy szybko stało się głośno, bo był i głupi, i karykaturalnie pisowski. A przecież prawdziwa wartość tego wydarzenia leży w tym, że treścią paszkwilu przejął się sam jego autor!

Powiedzcie Państwo, ale tak z ręką na sercu – czy emocjonujecie się wyborami na przewodniczącego Platformy Obywatelskiej? Szczęśliwy, kto odpowiedział „tak”, przynajmniej ma jakieś hobby (pomijam osoby zajmujące się PO zawodowo, czyli polityków, służby oraz płatnych internetowych trolli), odrywające go chociaż na chwilę od rozmyślań na temat klimatu, wojny i sądów. Ja do tych szczęściarzy nie należę.

Narodowe „hurra” z okazji kolejnych rocznic 1410 r. już dawno miało swoich krytyków. Dość często byli to polscy konserwatyści. Ci w Galicji mieli swoje geopolityczne rachuby, ale decydował spór o istotę polskości, w którym to sporze konserwatyści byli dzisiejszymi liberałami...

Rozumiemy chyba, o ile nie jesteśmy zacietrzewieni ponad miarę, że nawet gdyby PiS przeprowadził prawdziwą reformę sądów, to opór wobec niej nie byłby wcale mniejszy.

Państwo dobrobytu to jedna z idei, dzięki którym lewica dochodziła do władzy, przekonując – siebie i wyborców – że ma normalny program dla normalnych ludzi. Nie program rewolucji socjalistycznej, likwidacji własności prywatnej oraz anihilacji całych klas społecznych. „Państwo dobrobytu” brzmi sympatyczniej niż „dyktatura proletariatu” i stawia przed wygranymi akceptowalne cele do realizacji.

Można nie przepadać za Antonim Macierewiczem i boczyć się na jego mowę jako marszałka seniora, mowę dzielącą Polaków na dobrych i złych, mowę wykorzystującą wykrzywiony cytat ks. Jerzego Popiełuszki „Zło dobrem zwyciężaj”.

Wyborcze bilbordy z Małgorzatą Kidawą-Błońską skłaniają do refleksji. Uśmiechnięta polityk przytula na nich nieznaną nam, odwróconą plecami osobę, chyba dziewczynę. Rzecz jasna Kidawa-Błońska jest większa od niej.

Od paru lat Obóz Narodowo-Radykalny aktywizuje się podczas obchodów rocznicy Powstania Warszawskiego. Budzi to spory opór, motywowany także historycznymi racjami – bo zwolennicy podziemia narodowego byli przeciwnikami akcji „Burza”. To jej niepowodzenie stało za decyzją o wybuchu powstania, gdyż dowództwo AK mylnie uznało, że walki z Niemcami w stolicy odmienią los Polski.

To, co zobaczyliśmy w Białymstoku, to tylko jedna z klatek filmu „wojna elit trafia pod strzechy”.

Jeżeli państwo Morawieccy doszli do majątku w nie dość poprawny etycznie sposób, powinni być ścigani po sądach, nie mówiąc o łamach prasy. Jeżeli zostali obwinieni, a dowody (jak to się dzisiaj elegancko mówi: twarde) nie zostaną przekonująco podane – mają prawo do sądowej wygranej. A co do dowodów miękkich, ich efekt – czy nam się podoba, czy nie – oceniać będą wyborcy.

Gdyby nie Kościół, byłbym gorszym człowiekiem – czuję się dłużnikiem jego ludzi, nie ich wierzycielem. Jednak wniosek płynący z filmu braci Sekielskich oraz innych dziennikarskich relacji jest jeden – polski Kościół zawiódł w sprawie ochrony ofiar pedofilii. Państwowy i społeczny nadzór nad działalnością księży i zakonników jest więc konieczny.

Jeżeli ostatnio usłyszeliśmy jakieś słowa, które powinny zelektryzować myślącą część opinii publicznej, to te sprzed prawie dziesięciu lat. To słowa byłego szefa KPRM Tomasza Arabskiego, że podpisał instrukcję dotyczącą bezpieczeństwa lotów VIP-ów bez czytania…

Szkoda, że PiS zabrał się za edukację. Szkoda dlatego, że środowiska określające się jako prawicowo-patriotyczne przez lata bycia w opozycji wobec rządów PO-PSL nie stworzyły spójnej wizji zmian w oświacie. W zamian zamieniły się w klub malkontentów. A to, twierdziły, że historii za mało, że nauczanie przyrody „jest udziwnione”, że lista lektur jest „zła”, że do WOS „nie ma materiałów”, a to, że w gimnazjach grasują gimnazjaliści, a w liceach genderyści (a może odwrotnie).

Charakterystyczna postać polskiego zdecydowanego prawicowca nie jest najprzyjemniejszym widokiem na świecie: ma kręgosłup z betonu i podobną lekkość argumentacji. Piotr Semka jest inny – i pewno dlatego przeciwnicy rodzimej prawicy szczególnie nienawistnie patrzą na tego człowieka z żelaza, który konsekwentnie broni określonego zestawu wartości i zarazem zachowuje elastyczność umysłu, ba, okazjonalnie nawet finezję (finezję, dodajmy, niedocenianą przez ogół prawicowych czytelników).

W każdym kraju na świecie może dojść – i dochodzi – do tragedii podobnej do tej z Koszalina. Nie przewidzimy wszystkiego, nie zapewnimy bezpieczeństwa w sposób doskonały. Ale jeśli tuż po nieszczęściu wyruszają w Polskę służby i, oczywiście, znajdują kolejne niebezpieczeństwa, to mamy prawo się bać. Ale dlatego, że nie szukały, zanim nie dostały rozkazu.

 Wywiad premiera Glińskiego dla Magdaleny Rigamonti, publikacja negocjacji byłego już szefa KNF z biznesmenem oraz ujawnienie historii muzyka (uff, cudzoziemskiego), który wymyślił własne dokonania, zbiegły się w czasie przypadkowo.

 Jan Śpiewak – uczciwy zarówno w kampanii wyborczej, jak i po niej – trzeźwo ocenił, że ruchom miejskim nie udało się w Warszawie podważyć utrwalonego układu: liczy się tylko POPiS. To samo zapewne mogliby powiedzieć inni sromotnie pobici kandydaci.